แม่เฒ่าจางยกไม้ปัดขนไก่ในมือขึ้น หากจางต้าหูเดินช้าอีกหน่อย ไม่แน่ว่าคงถูกแม่เฒ่าจางทุบตี
จางอวี่หมินกลอกตาแล้วกระซิบ “ข้าจะไปดู!”
หลังจากกล่าวจบ จางอวี่หมินเดินตามไป แต่นางไม่ได้เข้าไปในห้อง เพียงแค่ยืนแอบฟังอยู่ข้างหน้าต่างแทน
เมื่อจางต้าหูเข้ามาในห้อง ก็เห็นแม่โจวกําลังกินหมูตุ๋นอยู่พอดี
เนื้อหมูชิ้นใหญ่ถูกปรุงด้วยเครื่องเทศจนมีสีเข้มและเป็นมันเงาเล็กน้อย ดูน่ารับประทานมาก
เนื้อบนหัวหมูมีเอ็นค่อนข้างมาก และรสชาติแตกต่างจากเนื้อหมูทั่วไป นี่ยิ่งดึงดูดสายตาของจางต้าหู
เดิมทีหลังจากเข้ามาก็อยากจะเอ่ยปากขอยืมลา แต่พอเห็นเนื้อพวกนี้ เขาก็ลืมเรื่องนี้ไปในทันที ในใจมีเพียงเนื้อในจานเท่านั้น
“ซิ่วเอ๋อ เจ้ามาแล้ว” จางต้าหูพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า และยังคงแสดงสีหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว “มาแล้วเจ้าค่ะ”
จางต้าหูมองไปแม่โจวอีกครั้งแล้วพูดขึ้น “เหมยจื่อ เจ้ากำลังกินอะไรอยู่?”
จางซิ่วเอ๋อกลอกตาอย่างจนปัญญา ในเมื่อจางต้าหูไม่ได้ตาบอด เหตุใดจะต้องถามอีก?
แม่โจวหยิบเนื้อเข้าปากแล้วกล่าว “กำลังกินสิ่งนี้อยู่”
จางต้าหูถามอีกครั้ง “เหตุใดเนื้อนี้จึงดูแปลกนัก?”
แม่โจวยิ้มและกล่าวตอบ “นี่คือเนื
