จางอวี่หมินหรี่ตาลง “พี่สี่ ซิ่วเอ๋อเป็นลูกสาวท่าน ท่านที่เป็นพ่อจะไม่สามารถใช้ลาของนางได้หรือ? เป็นไปได้หรือไม่ว่านางจะเฝ้าดูท่านทนทุกข์ทรมานได้?”
“หากนางไม่ให้ยืม… ข้าก็ทำอันใดไม่ได้เช่นกัน” จางต้าหูกล่าวเสียงเบา
เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับจางซิ่วเอ๋อหลายครั้ง จางต้าหูไม่แน่ใจจริง ๆ ว่าจางซิ่วเอ๋อจะให้ยืมมันหรือไม่
“ต้าหู เจ้าเป็นพ่อ! นางเป็นลูกสาวของเจ้า! นางจะไม่ช่วยเจ้าเรื่องนี้หรือ? เช่นนั้นก็อกตัญญูเกินไปแล้ว! แม้ว่าเจ้าจะคิดเผื่อนาง แต่นั่นก็ไม่ควรปล่อยให้นางมีชื่อเสียงที่อกตัญญูเช่นนี้! ดูซิว่าตอนนี้นางเป็นอย่างไร หากเจ้าไม่สนใจนางอีก ต่อไปนางจะมีที่ยืนในหมู่บ้านนี้หรือไม่?” แม่เฒ่าจางกล่าวเสียงสูง
จางต้าหูตกตะลึงเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว
จากนั้นเขากล่าวพึมพํา “ท่านแม่ ข้าเข้าใจแล้ว” เพื่อผลประโยชน์ของซิ่วเอ๋อจึงต้องยืมลามา อย่างน้อยก็เป็นการทําให้ซิ่วเอ๋อมีชื่อเสียงในด้านความกตัญญู
“ในเมื่อเจ้าเข้าใจแล้ว เหตุใดเจ้ายังยืนบื้ออยู่ตรงนี้! จางซิ่วเอ๋ออยู่ในห้องฝั่งตะวันตกของเจ้า! หากไม่รีบไปเร็ว ๆ นี้ อีกสักครู่ทุกคนจะออกไปแล้ว!” แม่เฒ่าจางเร่งเร้า
จางต้าหูยกเท้าขึ้นแล้ววิ่งออกนอกห้องไปในทันที
