แต่จางต้าหูเป็นคนซื่อ ในเวลานี้เขาจึงคิดว่าแม่เฒ่าจางห่วงใยเขาจริง ๆ
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา “ท่านแม่ ลูกชายท่านทำให้เป็นห่วงแล้ว”
“เจ้าเป็นลูกชายข้า ข้าไม่ห่วงเจ้าแล้วจะให้ห่วงผู้ใด? ซิ่วเอ๋อไม่มีที่ดิน ลาตัวนั้นซื้อมาก็ไร้ประโยชน์ แทนที่จะปล่อยให้ลาตัวนั้นไม่ได้ใช้งาน สู้เจ้ายืมมาใช้เสียดีกว่า เจ้าประหยัดแรงได้หน่อย บ้านเราก็สามารถเก็บเสบียงกลับมาได้เร็ว ๆ” แม่เฒ่าจางดูเหมือนจะใส่ใจทุกอย่าง
“ถ้าอย่างนั้น พวกเราขอยืมลานั่นไปใช้เถิด” จางต้าหูกล่าวทันที
หลังจากกล่าวจบ จางต้าหูก็ลังเลเล็กน้อย เขารู้ว่าการจะเจรจากับจางซิ่วเอ๋อตอนนี้ไม่ง่ายเลย
จางซิ่วเอ๋อจะให้ยืมลาได้หรือ?
จางต้าหูลังเลเล็กน้อยก่อนจะกล่าว “จะเกิดอะไรขึ้นขอรับ หากซิ่วเอ๋อปฏิเสธที่จะให้ยืมมัน?”
