จางซิ่วเอ๋อคืนเงินให้เช่นนั้นหรือ?”
ตอนนี้แม่เฒ่าจางไม่สนใจแล้วว่าเงินเป็นของผู้ใด นางต้องการแค่กอบโกยเงินหรือลาที่ซื้อมาด้วยเงินนั้นเข้ากระเป๋าของนาง
“อะไรกัน? ท่านแม่ไม่ได้หมายความอย่างนั้นหรอกหรือ?” จางต้าหูถามด้วยความสับสน
จางอวี่หมินพูดอย่างไม่พอใจ “พี่สี่ เหตุใดท่านถึงโง่นัก? ตอนที่ท่านหมอเมิ่งนอนกับจางซิ่วเอ๋อ คิดว่าจะให้นอนเฉย ๆ งั้นหรือ? ไปเตาเผายังต้องให้เงิน! ในเมื่อตอนนี้ท่านหมอเมิ่งยินดีให้เงินจางซิ่วเอ๋อแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ไม่จําเป็นต้องคืนให้!”
คำพูดของจางอวี่หมินไม่น่าฟังนัก เมื่อจางต้าหูได้ยินก็พลันรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยและกล่าวด้วยเสียงอู้อี้ “อวี่หมิน อย่าพูดเช่นนั้นกับซิ่วเอ๋อเลย”
จางอวี่หมินเพิ่งโกรธจางซิ่วเอ๋อ ในตอนนี้นางจึงมีโทสะมากยิ่งขึ้น เมื่อเห็นว่าจางต้าหูยังคงปกป้องจางซิ่วเอ๋อ นางกล่าวโดยไม่เลือกคําพูด “นางทําเรื่องเช่นนี้ได้ ท่านยังห้ามข้าพูดอีกหรือ?”
จางต้าหูยืนหน้าแดงอยู่ ด้วยไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไรดี
เมื่อได้ยินว่าจางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งได้คบหากัน ในใจของจางต้าหูก็เดือดดาลเช่นกัน
จางต้าเหอพูดเสียงอ่อนโยน “น้องสี่ เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก ให้ข้ามองเรื่องน
