ี้ ผู้คนที่ผ่านไปมาจึงไม่ได้ยิน และจางซิ่วเอ๋อก็ไม่ได้ยินนางเช่นกัน
“ซิ่วเอ๋อ… พวกเขาพูดว่า…” แม่โจวลังเลราวกับว่ามีอะไรในใจที่อยากจะพูด
จางซิ่วเอ๋อรีบกล่าวขึ้นมา “ท่านแม่มีสิ่งใดก็พูดมาเถิด อย่าเก็บไว้ในใจ”
“ซิ่วเอ๋อ แม่รู้ว่าการถามเรื่องนี้อาจทําให้เจ้ารู้สึกไม่สบายใจ แต่แม่เป็นห่วงเจ้าจริง ๆ” แม่โจวกล่าวต่อ
จากนั้นนางจึงถามว่า “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเงินที่เจ้าซื้อลาไม่ได้มาจากท่านหมอเมิ่ง แต่ตอนนี้ในหมู่บ้านต่างพูดถึงเรื่องของเจ้ากับท่านหมอเมิ่ง เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไร?”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่โจวอย่างไม่เข้าใจ “คิดเห็นอย่างไรเหรอเจ้าคะ? ตอนนี้ข้าต้องการหยุดปากของพวกเขาน่ะสิ! เพียงแต่มันเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นข้าจึงทำได้แค่ปล่อยเลยตามเลยพวกเขาไปก่อนเท่านั้น มือสะอาดไม่จำเป็นต้องล้างน้ำ มันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรนัก เช่นนั้นข้าไม่กลัวหรอก”
แม่โจวกล่าวอย่างจริงจัง “ซิ่วเอ๋อ สุดท้ายแล้วเจ้าก็เป็นสตรีนางหนึ่ง ต่อไปก็ต้องแต่งงาน ชื่อเสียงนี้เสียไปแล้ว ต่อไปจะแต่งงานได้อย่างไร?”
จางซิ่วเอ๋อเม้มปากและมองไปยังแม่โจว นางไม่สามารถบอกแม่โจวได้ว่านางจะไม่แต่งงานและไม่สามารถบอกได้ว่าตนจะหาบุรุษที่ไม่สนใจเรื่องนี้มาดูแลตนในอนา
