ตอนที่ 335 ข้ามีลา
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้หันหน้าหนีเพราะรุ่ยเซียง นางมิใช่คนตระหนี่ถี่เหนียวก็จริง แต่มันเหมาะสมแล้วหรือที่รุ่ยเซียงถามเช่นนี้? ทว่านางจะไม่ยอมหันหน้าหนีอย่างเด็ดขาด
จางซิ่วเอ๋ออธิบายอย่างอดทน “ท่านหมอเมิ่งไม่เคยให้เงินกับข้า”
สิ่งที่จางซิ่วเอ๋อกล่าวนั้นเป็นความจริง แม้ท่านหมอเมิ่งจะดูแลนางอย่างดี แต่นางก็ไม่เคยใช้เงินจากท่านหมอเมิ่งเลยสักครั้ง
“หืม อย่างนั้นเงินทั้งหมดนี้เพราะเจ้ายืมท่านหมอเมิ่งงั้นหรือ? ไม่อย่างนั้นจะไปเอาเงินมาจากที่ใดมากมายเช่นนี้?” รุ่ยเซียงถามอย่างไม่เชื่อถือ
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วมุ่น “ข้าก็ย่อมมีวิธีหาเงินด้วยตนเอง”
“แล้วเจ้าหาเงินอย่างไร?” รุ่ยเซียงยังคงไม่ยอมแพ้
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่านางหงุดหงิดแล้วจริง ๆ ในเวลานี้
เดิมทีนางไม่ได้รู้สึกแย่กับรุ่ยเซียง แต่คราวนี้เมื่อถูกจี้ถาม ทำให้นางไม่สบายใจจริง ๆ ทำไมรุ่ยเซียงจึงเอาแต่เซ้าซี้ว่านางหาเงินมาจากไหน?
คนที่ไม่รู้จักหาเงิน แต่กลับมายืนพูดว่าเงินที่นางได้มานั้นได้รับมาจากความอัปยศงั้นหรือ?
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่านางไม่จำเป็นต้องบอกทุกคนว่าตนหาเงินอย่างไร
“ข้าก็มีวิธีของข้า แต่ทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับท่านหมอเมิ่ง รุ่ยเซียง หาก
