เจ้าคิดว่าข้าเป็นสหาย อย่าได้กล่าววาจาตามที่ชาวบ้านคาดเดาเช่นนี้” จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างหมดความอดทน
เป็นเพราะนี่คือรุ่ยเซียงถาม หากเป็นแม่เฒ่าจาง นางอาจจะเย้ยหยันกลับไปบ้างสักหน่อย
รุ่ยเซียงดูคล้ายไม่พอใจนัก
นางกล่าวด้วยความไม่พอใจ “หากเจ้าไม่ต้องการบอกก็ไม่ต้องบอก ข้าเองก็ไม่อยากจะรู้!”
หลังกล่าวจบ ใบหน้ารุ่ยเซียงก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา
จางซิ่วเอ๋อถึงกับพูดไม่ออกชั่วขณะ นางดูไม่สนใจรุ่ยเซียงหรือ? นางมิใช่หรือที่สมควรโกรธ? แล้วเหตุใดรุ่ยเซียงจึงไม่พอใจ?
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนควรจะผ่อนคลาย ดังนั้นนางจึงกล่าวคำอีกครั้ง “รุ่ยเซียง ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังรักษาผลประโยชน์ของข้า แต่เรื่องนี้ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดและข้าก็ไม่สามารถอธิบายให้เจ้าฟังได้ กับท่านหมอเมิ่งนั้นเราบริสุทธิ์ใจอย่างแท้จริง ดังนั้นอย่ากล่าวถึงเรื่องระหว่างข้ากับท่านหมอเมิ่งอีก”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวออกเช่นนี้ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล
รุ่ยเซียงเหลือบมองจางซิ่วเอ๋อ “เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว! แต่ทั้งหมดไม่ใช่สิ่งที่ข้าพูดขึ้นมาเอง อย่าได้กล่าวโทษข้า หากเจ้าต้องการให้ทุกอย่างชัดเจน เจ้าต้องไปหาแม่ม่ายหลิวและแม่หลิน!”
หลังพูดจบ รุ่ยเซียงไม่รอ
