ลานบ้านผีสิง
วันนี้จางซานหยาขึ้นไปบนภูเขาเพื่อตัดหญ้าอาหารสัตว์ ด้วยความช่วยเหลือของจ้าวเอ้อร์หลาง นางจึงได้กลับมาอย่างรวดเร็ว และตอนนี้นางก็อยู่ภายในบ้านผีสิงด้วยเช่นกัน
ในเวลานี้นางนั่งจับเจ่าอยู่ใต้ต้นไม้ สายตามองเตาพร้อมกับยกยิ้มแก้มปริ ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนาแรงกล้า
ตอนนี้นางได้กินเนื้อสัตว์แทบทุกวัน แต่เพราะเหตุผลบางอย่าง นางก็รู้สึกไม่ว่าจะกินเนื้อมากเพียงใด มันก็ไม่เคยพอ
กล่าวถึงจางซานหยาผู้นี้ นางเป็นคนที่น่าเวทนาไม่น้อย นางเคยถูกปฏิบัติไม่ดีมาก่อน แต่ตอนนี้นางมีความหลงใหลในเนื้อสัตว์ที่แตกต่างไปจากเมื่อก่อน
“พี่หญิง เมื่อใดมันจะสุกหรือ?” จางซานหยาถามจางซิ่วเอ๋อนับครั้งไม่ถ้วนในขณะที่นางกำลังมองจางซิ่วเอ๋อจัดฟืน
จางซิ่วเอ๋อยกยิ้มพร้อมกล่าวตอบอย่างอดทน “ใกล้แล้ว”
เด็ก ๆ ในครอบครัวที่ยากจนมักจะต้องอยู่แต่ในบ้าน จางซานหยานั้นยังอายุน้อยยิ่ง มันยากนักที่จะบอกให้นางอดทนรอ แต่จางซิ่วเอ๋อก็เข้าใจธรรมชาติของนางเป็นอย่างดี
จางซานหยาพยักหน้ารับพร้อมกับมองเตาตรงหน้าอย่างใจจดจ่อ วันนี้จางซานหยาคิดว่าพี่สาวของตนกำลังทำหัวหมูซึ่งนางไม่เคยกินมาก่อน นางรู้สึกละโมบยิ่ง
อย่างไรก็ตาม
