”
จางซิ่วเอ๋อ “…”
มันง่ายมากที่เถี่ยเสวียนจะเรียกให้เนี่ยหย่วนเฉียวออกมาทำงาน นางอยากจะถามทั้งคู่จริง ๆ ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้านาย
จางซิ่วเอ๋อนั้นไม่รู้อะไรเสียแล้ว ไม่ใช่ว่าเถี่ยเสวียนไม่เต็มใจจะช่วย แต่ตอนนี้เมื่อเขาคิดว่าตนเป็นคนที่จะได้ ‘อยู่ในห้องเดียวกับจางซิ่วเอ๋อ’ ศีรษะของเขาพลันโตขึ้นมา
แน่นอนว่าเขากับจางซิ่วเอ๋อไม่ได้คิดสิ่งใดต่อกัน แต่เจ้านายอาจจะไม่พอใจและปล่อยรังสีเย็นชาออกมาตักเตือนเขาในภายหลัง!
ดังนั้นหากสามารถหลบเลี่ยงได้ เขาเองก็ควรอยู่ให้ห่างจากจางซิ่วเอ๋อ
ตอนนี้เนี่ยหย่วนเฉียวออกมาแล้ว ก่อนที่จางซิ่วเอ๋อจะทันได้พูดอะไร เขาก็นั่งยอง ๆ ลงและเริ่มจุดไฟ
แสงจากกองไฟอันอบอุ่นตอบรับแสงตะวันยามอัสดงที่สาดส่องผ่านหน้าต่าง ทั้งหมดกระทบลงบนใบหน้าของเนี่ยหย่วนเฉียว ขณะนี้ใบหน้านั้นมีทั้งความสงบและอ่อนโยนที่ดูแปลกตาสลับกันไปมาบนใบหน้านั้น
จางซิ่วเอ๋อตักน้ำขึ้นมาแล้วเริ่มล้างถั่ว
นางหั่นเนื้อหมูแล้วโยนมันลงไปทอดในกระทะ จากนั้นก็เทถั่วทั้งหมดลงในกระทะ
“โอ้ย!” จางซิ่วเอ๋ออดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
น้ำมันในกระทะกระเด็นออกมาอย่างไม่ตั้งใจ มันกระเด็นโดนมือของจางซิ่วเอ๋อโดยตรง ซึ่งสิ่
