ของเอ็นในหัวหมูละลายอยู่ในปาก ทั้งยังอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องเทศ
จางซานหยากินแล้วหนึ่งชิ้น นางหลับตาลงขณะเคี้ยวมันราวกับมีความสุขเหลือแสน หลังจากนั้นไม่นานนางจึงอุทานออกมา “พี่หญิง เนื้อที่ท่านทำอร่อยยิ่งนัก!”
“อะไรนะ? เนื้อ? เสร็จแล้วหรือ? ขอข้าชิมด้วยคน!” เถี่ยเสวียนได้ยินเสียงของซานหยาก็รีบร้อนวิ่งเข้ามาราวกับลมกรด สายตานั้นจับจ้องที่ชิ้นเนื้อในชามของจางซานหยาทันที
จางซิ่วเอ๋อตบเถี่ยเสวียนเบา ๆ ก่อนจะกล่าวเตือน “เจ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วจะแย่งของกินจากเด็กงั้นหรือ? หากอยากกินก็มาช่วยกันสักหน่อย ข้าจะทำอีกจานก่อน ไม่นานนักหรอก”
เถี่ยเสวียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมองเข้าไปในห้องครัว
“เจ้าหมายความว่าให้ข้าช่วยจุดไฟงั้นหรือ?” เถี่ยเสวียนกล่าวถามอย่างประหลาดใจ
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยิน นางคิดว่าเถี่ยเสวียนไม่เต็มใจ นางจึงกล่าวต่อ “ไม่เป็นไร หากเจ้าไม่ต้องการ มื้อนี้คงจะต้องช้าออกไปสักหน่อย”
เถี่ยเสวียนไม่เห็นด้วยทันทีเมื่อได้ยิน “อย่าทำเช่นนั้นเลย ข้าหิวแล้ว”
เมื่อเถี่ยเสวียนกล่าวจบ เขายืนหยุดคิดครู่หนึ่งก่อนจะตะโกนเข้าไปในบ้านที่เขาและเนี่ยหย่วนเฉียวอาศัยอยู่ “เจ้านาย! ออกมาช่วยจุดไฟหน่อยขอรับ!
