รธเคืองจางซิ่วเอ๋ออย่างหนัก มันเป็นอะไรที่อธิบายได้ยากยิ่ง
ในที่สุดเสียงของพวกเขาก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ
แม้ว่าแม่เถาจะหยิ่งผยองเพียงใด แต่เมื่อเผชิญหน้ากับจางเป่าเกิน นางกลับไม่อาจเย่อหยิ่งได้ และตอนนี้นางก็ไม่อาจปราบปรามจางเป่าเกินได้
จางเป่าเกินขว้างของหลายชิ้นอย่างบ้าคลั่ง!
หลังจากจางต้าเหอกลับมา บ้านก็พังพินาศหมดสิ้นแล้ว
จางต้าเหอมองไปที่ลูกชายและภรรยาพร้อมกับตะโกนเสียงดังด้วยความโกรธ “พวกเจ้ากำลังทำอะไร? อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเหตุใดพวกเจ้าจึงโกรธราวกับไฟลุกเช่นนี้! มีไฟก็นำไปพ่นใส่จางซิ่วเอ๋อ! มิใช่เก่งกาจเมื่ออยู่ในรังของตัวเอง!”
ทั้งแม่เถาและจางเป่าเกินต่างก็โกรธ ครั้นเวลานี้ได้ยินจางต้าเหอกล่าวถึงจางซิ่วเอ๋อ ทั้งสองจึงฟื้นคืนสติกลับมาอีกครั้ง และเริ่มสนทนาถึงจางซิ่วเอ๋อร่วมกัน
“เป่าเกิน เจ้ากับข้าโกรธกันไปก็ไร้ประโยชน์ เจ้าไม่จำเป็นต้องคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพิ่งเคยโดนตบตีครั้งแรกหรือ ไม่ใช่เพราะท่านหมอเมิ่งบอกหรือว่าเด็กในท้องแม่โจวตายไปแล้ว? เป็นแม่โจวนั่นที่กล้าหาญสร้างปัญหา! ข้าจะบอกว่าทั้งจางซิ่วเอ๋อและท่านหมอเมิ่งต่างสมรู้ร่วมคิดกันเพื่อวางแผนต่อต้านเราตั้งแต่แรก!” แม่เถากล่าวอย่างขมข
