ื่น
เมื่อจางเป่าเกินได้ยินเช่นนี้ ความเกลียดชังก็เผยออกมาจากดวงตาของเขา “ข้าก็แค่จะบอกว่า เด็กไร้ประโยชน์ในท้องนั่นสำคัญอะไรนัก ข้าก็แค่ผลักแต่กลับบอกว่าลูกกำลังจะตาย! ก็ท่านหมอเมิ่งบอกว่าสุขภาพของนางโจวไม่ดี ทั้งเด็กในท้องก็ไม่แข็งแรง! อยากให้ข้ากล่าวหรือ ไม่มีคำใดจริงทั้งนั้น! หากไม่แล้วบุตรในท้องนางโจวมีหรือจะแท้งได้?”
“ถูกต้อง แล้วพวกเจ้าทะเลาะกันเพื่อสิ่งใด? เจ้าก็เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นในบ้าน? แม่เถา รีบไปเก็บกวาดบ้านซะ ข้าจะไปหาท่านแม่สักครู่ เผื่อนางมีสิ่งใดจะบอกกล่าว!”
“ส่วนเจ้า จางเป่าเกิน ตอนนี้เจ้าต้องพึ่งพาท่านย่าให้หาภรรยา หากเจ้าทำลายข้าวของในบ้าน ท่านย่าต้องโกรธแน่ หากเป็นเช่นนั้นเจ้าจะทำอย่างไร?” จางต้าเหอกล่าวถาม
แม่เถาพ่นลมหายใจอย่างเย้ยหยัน “หญิงชราผู้นั้นก็ไม่ได้ดีไปกว่าจางซิ่วเอ๋อหรอก!”
“ข้ารู้ว่าในหัวใจเจ้าไม่พอใจท่านแม่ของข้า และข้าก็ไม่พอใจเช่นกัน แต่เราจะทำเช่นไร? ตอนนี้เงินทั้งหมดอยู่ในมือของท่านแม่ หากเราไม่เกลี้ยกล่อมและพูดจาดี ๆ เจ้าจะได้มีความสุขหรือ?” จางต้าเหอถามกลับ
เมื่อแม่เถาได้ยินเช่นนั้น นางจึงระงับโทสะทั้งหมดพร้อมตอบคำ “ข้าเข้าใจแล้ว”
เมื่อเห็นความคิดข
