าจางซิ่วเอ๋อกลับมาพร้อมกับลา ตอนนี้นางฟังแม่เฒ่าจางบอกเล่าด้วยสีหน้าไม่เชื่อถือ “ท่านแม่! ท่านว่าอะไรนะ? ท่านบอกว่านังแพศยาจางซิ่วเอ๋อสามารถซื้อลาได้งั้นหรือเจ้าคะ?”
“ใช่ ทุกคนบอกว่าแม่ม่ายหลิวเป็นคนพูด สิ่งที่แม่หลิวกล่าวเป็นความจริง วันนี้จางซิ่วเอ๋อทะเลาะกับแม่ม่ายหลิวก็เพราะเรื่องลา!” แม่เฒ่าจางกล่าวต่อ
ใบหน้าของจางอวี่หมินบิดเบี้ยวอย่างน่าเกลียด “แล้วนางเอาเงินมาจากไหน?”
แม่เฒ่าจางสบถอย่างเย็นชา “ข้ารู้มานานแล้วว่านังตัวขาดทุนตัวนี้มันไม่ธรรมดา นางบอกเราเสมอว่าไม่มีเงิน แต่เจ้าเห็นหรือไม่ว่านางมอบอาหารรสเลิศให้กับแม่โจวทุกวัน แล้วนางดูเหมือนคนไม่มีเงินงั้นหรือ?”
“จบแล้ว นางซื้อลามาแล้ว! ช่างน่าเหนื่อยใจนัก!” แม่เฒ่าจางกล่าวอย่างโกรธเคือง
“ท่านแม่ หากให้ข้าเดา ที่มาของเงินนั่นต้องน่าอับอายเป็นแน่ เก้าในสิบคงมาจากพวกคนป่าเถื่อน!” จางอวี่หมินกล่าวเหยียดหยาม
ก็แค่ลาตัวเดียวจะถือว่าดีอะไรนักหนา? ในอนาคตนางจะแต่งงานกับครอบครัวที่ดี และนางจะใช้ม้าตัวสูงลากเกวียน! ฮึ่ม!
จางอวี่หมินคิดเช่นนั้นก่อนจะสงบจิตใจลง
แต่นางก็สงบลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ถึงอย่างไรจางอวี่หมินยังรู้สึกโกรธเคืองมากไม่หาย ใน
