อักษรของข้า!”
กล่าวจบเนี่ยหย่วนเฉียวก็เดินจากไปด้วยสีหน้าภาคภูมิ
จางซิ่วเอ๋อ “…”
นี่เป็นการตราหน้าว่าลายมือของนางน่าเกลียดเพียงใด ทั้งยังเป็นการยกตนข่มท่านให้ดูดีขึ้นใช่หรือไม่?
ทว่าจางซิ่วเอ๋อไม่อาจปฏิเสธได้ในขณะนี้
ท้ายที่สุดแล้วลายมือของนางก็น่าเกลียดจริง ๆ
จางซิ่วเอ๋อมองกระดาษแผ่นหนาในมือของตนอย่างเคียดแค้น คิดกับตัวเองว่าในอนาคตจะต้องทําให้เขามองด้วยความชื่นชมให้ได้!
เถี่ยเสวียนซบกับหน้าต่างและเห็นฉากนี้เข้า และยังได้เห็นท่าทางหงุดหงิดใจของจางซิ่วเอ๋อด้วย
เขาถอนหายใจเบา ๆ … และพบว่าตัวเองไม่สามารถพูดอะไรกับเจ้านายของเขาได้อีกต่อไป
ต้องรู้ก่อนว่าสมุดฝึกคัดลายมือฉบับนี้นายท่านต้องลําบากยากเข็ญ เขียนออกมาอย่างจริงจัง เวลาให้ไปแล้ว ไม่ใช่ว่าควรมอบให้ด้วยความรักใคร่มากกว่านี้หน่อยหรือ? เหตุใดถึงแสดงท่าทางหยิ่งยโสเช่นนี้ออกมาเล่า?
เจ้านายของเขาไม่ใช่คนหยิ่งยโส! หากเป็นเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าเจ้านายรู้สึกเขินอายเล็กน้อย จึงใช้วิธีนี้เพื่อซ่อนเจตนารมณ์ของตนเองเท่านั้น
เอาล่ะ ตอนนี้เจ้านายของตนรู้สึกสบายใจแล้ว แต่จางซิ่วเอ๋อกลับดูไม่ค่อยซาบซึ้งใจเท่าใดนัก
จางชุนเถามาและไปเหมือนสายลม หลังจากนั้นไม่นา
