นก็ตัดหญ้าเป็นพวงกลับมาจากริมแม่น้ำ
หญ้านี้เติบโตใกล้กับป่าผีสิงมาก คนทั่วไปรู้สึกว่ามันน่าสะพรึงกลัว ดังนั้นต่อให้มีคนในหมู่บ้านต้องการหญ้าเขียวขจี ก็ไม่มีทางมาตัดหญ้า ตอนนี้นับว่าเข้าทางจางชุนเถาแล้ว
จางชุนเถาถือหญ้าสีเขียวและยื่นมันออกมา “นี่คือหญ้าสุ่ยไป้* ไม่รู้ว่าเจ้าลาตัวนี้ชอบกินหรือไม่”
*หญ้าปล้องละมาน ชื่อวิทยาศาสตร์คือ Echinochloa crus-galli (L.)
หญ้าสุ่ยไป้เป็นหญ้าชนิดหนึ่งที่พบได้บ่อย จางชุนเถาไม่เคยเลี้ยงลามาก่อน จึงไม่รู้ว่าลาชอบกินอะไร นางแค่เห็นว่าหญ้าชนิดนี้ดูนุ่มชุ่มฉ่ำ ลาน่าจะชอบกิน
อันที่จริงแล้วก็เป็นเช่นนี้ เจ้าลากัดหญ้าในคำเดียว ใช้ปากงับดึงออกจากมือของจางชุนเถาโดยตรงแล้วเคี้ยวมัน
หลังจากกินเสร็จ มันก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังมัดหญ้าที่วางอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่โตของมันเต็มไปด้วยความโหยหาอย่างชัดเจน
จางชุนเถาเห็นฉากนี้ก็เผยรอยยิ้มออกมา นางยื่นมือไปจิ้มที่หูลา ทําให้ลาตัวนี้พ่นลมหายใจร้อน ๆ ออกมาอีกครั้ง
“พี่หญิง พี่หญิง มาตั้งชื่อให้ลาตัวนี้กันเถอะ!” จางชุนเถาพูดอย่างตื่นเต้น
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาอย่างขบขัน “ตามใจเจ้า”
“อืม เรียกมันว่าฮุยเหมา*ก็แล้วกัน” จางชุนเถาสรุปลักษณ
