ะของลาตัวนี้อย่างรวบรัด
*ขนสีเทา
จางซิ่วเอ๋อ “…” ชื่อนี้ช่างเห็นภาพชัดเจนจริง ๆ
สองพี่น้องหยอกล้อเจ้าลาอยู่อีกสักพัก ก่อนจะเริ่มทําอาหาร
ได้เวลาทำอาหารแล้ว จางซิ่วเอ๋อมองไปที่หัวหมูที่รอให้นางใช้ไฟย่างขนเส้นสุดท้ายของมัน นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกลำบากใจ
แน่นอนว่าหัวหมูจะต้องไม่สุก จุดประสงค์ในการเผาด้วยไฟนั้นง่ายมาก เพียงแค่เผาขนหมูที่ทําความสะอาดยากด้านบนให้หมด หลังจากนั้นล้างให้สะอาดแล้วต้มอีกครั้ง หัวหมูที่ทําแบบนี้จะอร่อยมาก
หากต้มมันหมดทั้งหัว… ประการแรกจะล้างไม่สะอาด ประการที่สองมันไม่ง่ายในการปรุงอาหาร จะเป็นการดีกว่าหากสามารถผ่ามันออกได้
แต่…
สำหรับนางแล้วมันยากจริง ๆ ที่จะผ่าหัวหมูนี้ออกมา
จางซิ่วเอ๋อมองไปยังห้องที่เนี่ยหย่วนเฉียวพักอยู่ ลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ ห้อง
และตะโกนเข้าไปด้านใน “เถี่ยเสวียน เจ้าออกมาช่วยหน่อย”
เมื่อเถี่ยเสวียนได้ยินคําพูดนี้ เขาก็นั่งลงบนเตียงก่อน จากนั้นเขามองไปยังเนี่ยหย่วนเฉียวที่จ้องเขาเขม็ง แล้วพูดด้วยความมั่นใจ “เจ้านาย ท่านไปช่วยเถอะ ข้าเหนื่อยมาก”
เนี่ยหย่วนเฉียวมองไปที่เถี่ยเสวียนด้วยความพึงพอใจ
เถี่ยเสวียนทรุดตัวลงและพักผ่อนต่อ
