ไม่เคยบอกข้าว่าซื้อลาแล้วดีอย่างไร เป็นท่านที่วิ่งมาหาเรื่องเองใช่หรือไม่?” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียงเย็นชา
แม่ม่ายหลิวกล่าวด้วยท่าทางแปลกประหลาด “ข้าว่าเจ้าช่างยอดเยี่ยมเสียจริง เจ้าสามารถซื้อของชิ้นใหญ่เช่นนี้ได้ตามใจชอบ เงินนี้คงได้มาอย่างง่ายดายกระมัง? ”
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองแม่ม่ายหลิว “ง่ายหรือไม่ง่าย นั่นคือความสามารถของข้าเอง ไม่เกี่ยวอันใดกับท่าน”
แม่ม่ายหลิวมองไปที่ใบหน้าขาวซีดของจางซิ่วเอ๋อ หัวใจของนางเต็มไปด้วยโทสะ
ก่อนหน้านี้นางยังพอปลอบใจตัวเองด้วยการบอกว่าท่านหมอเมิ่งนั้นตาบอด ทว่าเมื่อเห็นจางซิ่วเอ๋อได้ดีขึ้นทุกวัน นางยิ่งโกรธเคืองเข้าไปใหญ่
“เป็นความสามารถของเจ้าจริง ๆ แค่กางขาก็หาเงินได้แล้ว!” แม่ม่ายหลิวกล่าวด้วยวาจาร้ายกาจ
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินแม่ม่ายหลิวกล่าวดังนั้น จึงมองนางด้วยสายตาเย็นชาและเยาะเย้ย “ท่านไร้ยางอายและเต็มใจจะทำเช่นนั้นเอง แต่คนอื่น ๆ ยังมียางอายอยู่! อย่าคิดว่าคนอื่นจะคิดเหมือนท่าน!”
“จางซิ่วเอ๋อ เจ้ากล้าโอหังกับข้าเหรอ! อย่าคิดว่าข้าไม่รู้เรื่องของเจ้ากับท่านหมอเมิ่ง! เห็นว่าท่านหมอเมิ่งตกหลุมรักเจ้า จึงกล้าอวดดีงั้นหรือ? หากเจ้ามีความสามารถนัก ก็จงทำให้ท่านหม
