อเมิ่งแต่งงานกับเจ้าเสียเถิด! ข้าว่าท่านหมอเมิ่งก็แค่เล่นสนุกเท่านั้น หากเขาจะแต่งงานจริง ๆ คงไม่แต่งงานกับแม่ม่ายอย่างเจ้า!” แม่ม่ายหลิวพูดอย่างโกรธเคือง
อาจกล่าวได้ว่าแม่ม่ายหลิวและจางซิ่วเอ๋อได้มีความแค้นต่อกันมาเป็นเวลานานแล้ว
เพียงแต่ทั้งสองไม่เคยปะทะกันมาก่อน
เรื่องในวันนี้จึงเป็นโอกาสที่แม่ม่ายหลิวจะได้ระบายมันออกมา
จางซิ่วเอ๋อได้ยินคําพูดของแม่ม่ายหลิวก็ถึงกับตะลึงงัน หากแม่ม่ายหลิวโจมตีนางอย่างเดียวคงไม่เป็นไร แต่ตอนนี้แม่ม่ายหลิวกลับลากท่านหมอเมิ่งออกมากล่าวถึงด้วย คำพูดเหล่านี้จะนับเป็นอะไรได้?
“ท่านพูดเรื่องอะไร? ข้ากับท่านหมอเมิ่งมีอะไรกันหรือ? พวกข้าต่างเป็นผู้บริสุทธิ์! ท่านอย่ากล่าวอะไรที่ลากท่านหมอเมิ่งมาเกี่ยวข้องด้วย!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวอย่างกังวล
แม่ม่ายหลิวกวาดสายตามองจางซิ่วเอ๋อแวบหนึ่ง “ดูสิ ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าข้าพูดไม่ผิด ตอนนี้เจ้าเริ่มปกป้องท่านหมอเมิ่งแล้ว! จางซิ่วเอ๋อ เจ้าไม่แม้แต่จะมองตัวเองในกระจกแล้วดูว่าเจ้าเป็นใคร! คู่ควรกับท่านหมอเมิ่งหรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกหมดหนทาง ตอนนี้นางไม่อยากทะเลาะกับแม่ม่ายหลิวอีกต่อไป
ไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่น แต่เพื่อท่านหมอเมิ่ง
หากยังทะเลาะ
