เบาะแว้งกันต่อไป ก็ไม่รู้ว่าแม่ม่ายหลิวจะยังพูดอะไรอีก นางทําให้ท่านหมอเมิ่งเสื่อมเสียชื่อเสียงโดยไร้เหตุผล และบางอย่างก็ไม่สามารถพิสูจน์อะไรได้
แม้ว่าคําพูดเหล่านี้จะถูกพูดออกมาจากปากของแม่ม่ายหลิว แต่สุดท้ายก็เป็นเพราะท่านหมอเมิ่งดูแลนางมากเกินไป จึงทําให้ผู้คนรู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาสองคน
จางซิ่วเอ๋อมองแม่ม่ายหลิวด้วยสายตาจริงจังและกล่าวขึ้น “ข้าจะพูดอีกครั้ง! ข้ากับท่านหมอเมิ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกัน! ”
จางซิ่วเอ๋อกวาดสายตามองแม่หลิน “ข้าซื้อลาตัวนี้มาเอง! แม้ว่าท่านจะเป็นโรคตาแดง* แต่ก็ไม่จําเป็นต้องมาขวางทางที่นี่ใช่หรือไม่?”
*โรคตาแดง หมายถึง ริษยา อิจฉาตาร้อน
“นังแพศยา เจ้าว่าใครเป็นโรคตาแดง?” แม่หลินบิดเอวและต้องการต่อสู้กับจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อหรี่ตาลง “ทำไมเล่า? ท่านจะลงมือหรือ?”
แม่หลินอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะได้สติกลับมา หากเป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัว นางคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจางซิ่วเอ๋อเป็นแน่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจางชุนเถา
เมื่อนางมองไปยังแม่ม่ายหลิว แม่หลินก็ไม่คิดว่าแม่ม่ายหลิวจะช่วยนางลงมือ
ในที่สุด นางก็ได้แต่หลีกทางให้ด้วยความอับอาย
จางซิ่วเอ๋อรีบขับเกวียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อ
