จางซิ่วเอ๋อมาถึงด้านทางเข้าป่า นางลังเลเล็กน้อย เนื่องจากเกวียนลาคันนี้ไม่สามารถไปถึงบ้านของนางได้ ลาสามารถจูงเข้าไปได้ แต่เกวียนลานั้นยากที่จะผ่านเส้นทางของป่า
จางซิ่วเอ๋อคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากไปที่ตระกูลจ้าว
จ้าวเอ้อร์หลางกําลังอยู่ที่บ้าน ครั้นเห็นจางซิ่วเอ๋อมาแล้ว จ้าวเอ้อร์หลางก็รีบมาต้อนรับ “พี่ซิ่วเอ๋อ”
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ปิดบังอะไรอีก นางเองมีความสัมพันธ์ที่ดีกับจ้าวเอ้อร์หลาง ตอนนี้ทุกคนในหมู่บ้านต่างก็รับรู้
ไร้ประโยชน์ที่นางจะหลบเลี่ยง
จางซิ่วเอ๋อกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คืออย่างนี้ ข้าอยากเอาเกวียนลามาจอดไว้ที่บ้านของเจ้า”
บ้านของจ้าวเอ้อร์หลางมีลานขนาดใหญ่ แม้แต่คนยากจนในหมู่บ้านนี้ก็ยังมีพื้นที่ลานบ้านขนาดไม่น้อย
จ้าวเอ้อร์หลางมองลาตัวนั้นแล้วอุทานออกมา “พี่ซิ่วเอ๋อ ลานี้ท่านเป็นคนซื้อมาหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า
จ้าวเอ้อร์หลางยื่นมือออกมาด้วยความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าสัมผัสมันได้หรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อมองจ้าวเอ้อร์หลางด้วยรอยยิ้ม “เรื่องแค่นี้ มีอะไรที่ให้ไม่ได้กันเล่า”
ตอนนี้เองจ้าวเอ้อร์หลางได้ยื่นมือออกไปสัมผัสลาตัวนั้น
เขาไม่เคยสังเกตสัตว์ชนิดนี้ใกล้
