ๆ แม้ว่าจะเป็นวัวของคนอื่น เขาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้แตะต้องมัน โดยบอกว่าเขาป่วยและโชคร้ายเหมือนบิดาของเขา! และสามารถถ่ายทอดสู่สัตว์เหล่านี้ได้ง่าย
จางซิ่วเอ๋อลากเกวียนลาออกมาและวางไว้ในลานบ้านตระกูลจ้าว จากนั้นนางก็จูงลาเข้าไปในบ้านผีสิง
ลายังต้องพากลับไปดูแลเอง หากฝากไว้ในตระกูลจ้าว จะเป็นการรบกวนสองพ่อลูกจ้าวเอ้อร์หลางอีก
แม่ม่ายหลิวเห็นฉากนี้จากระยะไกลจึงถ่มน้ำลายออกมา “นังหน้าด้าน! กลางวันแสก ๆ ก็ยั่วยวนคนเป็นม่ายด้วยกันแล้ว!”
ในตอนที่แม่ม่ายหลิวพ่นคำผรุสวาทออกมา นางไม่ได้คิดเลยว่าตนเองเป็นอย่างไร
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าตนเองจะเพิกเฉยต่อแม่ม่ายหลิว แต่นางไม่คาดคิดว่าหลังจากที่นางจากไป แม่ม่ายหลิวก็ไม่อาจระงับโทสะได้ ตรงกันข้าม อีกฝ่ายตัดสินใจที่จะทำลายชื่อเสียงของนาง!
สำหรับท่านหมอเมิ่ง ตอนนี้แม่ม่ายหลิวยอมแพ้แล้ว นางจึงไม่สนใจว่าการกระทำเช่นนั้นจะทำให้ท่านหมอเมิ่งคิดอย่างไรกับตนเอง!
เมื่อจางซิ่วเอ๋อกลับมาถึงบ้าน ก็พบว่าไม่มีใครอยู่ในบ้าน เนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนก็หายไปเช่นกัน
จางซิ่วเอ๋อคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหามุมหนึ่งในลานบ้านเพื่อผูกลาไว้ที่นั่น
