าดเล็กกว่าเกวียนวัวเล็กน้อย
แต่ดูเหมือนว่าเกวียนลาของชายชราผู้นี้เพิ่งสร้างมาได้ไม่นาน หากจางซิ่วเอ๋อต้องการเทียมมันด้วย อาจจะต้องใช้เงินถึง 3 ตำลึง
หากกล่าวว่าให้เกวียนลาคันนี้กับนางในราคาแค่ 10 ตําลึง ก็นับว่าน้อยเกินไปแล้ว!
จางซิวเอ๋อมองไปที่ลาอีกครั้ง ในเมื่อขายราคาถูกขนาดนี้ ก็ขออย่าให้ลาตัวนี้มีอะไรผิดปกติเลย
จางซิ่วเอ๋อไม่อยากนึกถึงคนอื่นด้วยจิตใจอันคับแคบ ทว่าการซื้อลาไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยสำหรับนาง จางซิ่วเอ๋อจึงรู้สึกว่านางต้องระมัดระวังตัว
หลังจากดูเสร็จแล้ว จางซิ่วเอ๋อจึงพบว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติจริง ๆ
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าราคาเหมาะสมแล้วจึงไม่ได้ต่อรองอีกและพูดขึ้นมา “ข้าขอซื้อมันแล้วกันเจ้าค่ะ”
ชายชราเงยหน้าขึ้นมองจางซิ่วเอ๋อด้วยความประหลาดใจ “เจ้าหมายความว่าเจ้าตัดสินใจซื้อมันหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าและพูดขึ้น “ซื้อเลยเจ้าค่ะ”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องกลับไปถามคนอื่นในครอบครัวของเจ้าหรือ?” ผู้เฒ่าเก๋ออีถามอย่างไม่แน่ใจ
จางชุนเถาได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา “วางใจเถิดเจ้าค่ะ พี่หญิงของข้าตัดสินใจได้แล้ว!”
ผู้เฒ่าเก๋ออีลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้น “ดียิ่งนัก ข้ากําลังร้อนเงินอยู่พอดี!”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวอย่างเศร้าสร้อย “หากไม่ใช่เพราะข้ารีบร้อนใช้เงินมากเกินไป ข้าคงขายถูกขนาดนี้ไม่ได้”
