ตอนที่ 325 ความคิดเห็น
เมื่อจางซิ่วเอ๋อเห็นสีหน้าว่างเปล่าของจางชุนเถา นางจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ตกลงตามนี้ ข้าจะไปขายหมูพะโล้ในเมือง”
ในระยะแรก นางไม่จำเป็นต้องเช่าร้านค้าหรืออะไรทั้งสิ้น เพียงตั้งแผงขนาดเล็กก็พอ มีผู้คนจำนวนมากขายเนื้อปรุงสุกในเมืองแห่งนี้ แต่จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่ารสชาติที่คนเหล่านั้นทำยังไม่น่าพอใจนัก
นางมีเครื่องเทศอยู่ในมือแล้ว และนางไม่สามารถหยิบเครื่องเทศเหล่านี้ออกมาโดยตั้งใจได้ แต่ถึงอย่างไรนางก็ยังสามารถขายหมูพะโล้ได้อยู่
นางไม่ได้ขายเครื่องเทศเพราะนางวางแผนไว้ว่าจะใช้มันเป็นรากฐานตั้งต้นการค้าของตนเอง โดยปกติแล้วมันเป็นไปไม่ได้เลยหากจะหยิบมันมาขายอย่างโจ่งแจ้ง
หมูพะโล้นั้นถือว่าเป็นทางออกที่ดี รสชาติของเนื้อปรุงรสแต่ละบ้านล้วนไม่เหมือนกัน นางเพียงทำให้รสชาติของมันดีขึ้น เช่นนี้มันจะไม่ดึงดูดความสนใจของผู้คนจำนวนมากได้
นางไม่ได้คาดหวังว่าหมูพะโล้นี้จะทำเงินได้ นางเพียงต้องการหาเงิน อย่างดีที่สุดนางอาจจะได้สร้างบ้านในปีหน้า
ดวงตาของจางชุนเถาเป็นประกายเมื่อได้ยินพี่สาวกล่าวเช่นนั้น “พี่หญิง ท่านตั้งใจทำหมูพะโล้ขายงั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าพร้อมกล่าว “นั่นคือสิ่งที่ข้า
