นั้นในตอนเช้าก่อนที่จางซิ่วเอ๋อจะตื่น หลังจากจางชุนเถาตระเตรียมอาหารเช้าเสร็จสิ้น นางก็ปลุกจางซิ่วเอ๋อให้ตื่นเพื่อรีบเข้าไปหาซื้อลาในเมือง
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาด้วยใบหน้าขบขัน ดูเหมือนว่าสาวน้อยผู้นี้จะกังวลยิ่งกว่านางเสียอีก
แต่เมื่อคิดอีกครั้ง จางชุนเถาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไรกัน?
มันคือลา! เมื่อคิดว่าจะมีลาอยู่ในบ้าน ไม่ต้องไปร่วมเกวียนกับผู้อื่น ไม่ต้องไปขอยืมวัวด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน! เพียงเท่านี้จางชุนเถาก็มีความสุขล้นในใจแล้ว!
เพื่อไม่ให้จางชุนเถาต้องกังวล จางซิ่วเอ๋อจึงรีบเก็บข้าวของพร้อมกล่าว “อย่างนั้นก็รีบไปกันเถิด แต่วันนี้ยังเช้ามากนัก เราคงต้องอาศัยเกวียนของท่านปู่หลี่เพื่อเข้าเมืองแล้ว”
ในเกวียนของผู้อื่น โดยสารรถผู้อื่นแล้วต้องเคารพเวลาผู้อื่นเช่นกัน
ขณะที่พี่น้องทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ในลานบ้าน เนี่ยหย่วนเฉียวก็เดินออกมาจากบ้าน เขามองจางซิ่วเอ๋อพร้อมถามว่า “เจ้าจะเข้าเมืองอย่างนั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้ารับ “ใช่!”
“ข้า…” ‘ข้าจะไปด้วย!’ เนี่ยหย่วนเฉียวเกือบจะหลุดคำนั้นออกไป แต่เมื่อคำพูดนั้นมาถึงปาก เขากลับหยุดยั้งมันไว้และกลืนลงคอ
เขารู้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะต้องไม่เห็นด้วยกั
