ตอนที่ 324 ความคิด
เมื่อจางซิ่วเอ๋อได้ยินเช่นนั้น นางก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง
เนี่ยหย่วนเฉียวยืนอยู่ตรงหน้า มือสองข้างไพล่หลัง หยัดตรงราวกับต้นสนอันสูงตระหง่านที่แผ่ทรงพุ่มบดบังท้องฟ้า ราวกับว่ากำบังทั้งลมและฝนได้หมดสิ้น
จางซิ่วเอ๋อกระซิบกับตัวเองเสียงแผ่ว “แล้วข้าควรทำเช่นไร?”
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋ออย่างสงสัย “ข้าควรทำเช่นไร?”
จางซิ่วเอ๋อเผยแววอึดอัดใจออกมาทางสีหน้า นางเดินเข้าห้องไปอย่างรวดเร็วโดยไม่กล่าวอะไรอีก
เวลานี้เสียงฝีเท้าของจางซิ่วเอ๋อฟังดูสะเปะสะปะไม่น้อย เห็นได้ชัดว่านางกำลังอยู่ในห้วงความสับสนและกระสับกระส่ายยิ่ง
จางซิ่วเอ๋อกลับมาที่ห้องพร้อมกับนั่งลงอย่างว่างเปล่า ใบหน้าของนางไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ก็จริง แต่ในใจกลับครุ่นคิดถึงสิ่งต่างๆ มากมาย
หนิงอัน… นางควรทำอย่างไรดี? นางต้องควบคุมตนเองให้ได้ หนิงอันดูลึกลับเกินไป นางจะต้องอย่าสนใจหนิงอันไปมากกว่านี้
หนิงอันปฏิบัติต่อนางอย่างดีก็เพียงเพราะนางมีบุญคุณเคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้
หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อเตือนสติตนเองอยู่สองสามครั้ง จิตใจของนางจึงสงบลงได้
หลังจากครุ่นคิดแล้ว นางก็ถือตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นไปบนภูเขา
ในเวลานี้จางซิ่วเอ๋อก็ไ
