ด้พบกับจางชุนเถา ซึ่งตอนนี้จางชุนเถาพบกับยอดผักกูดพอดี ผักกูดนี้น่าจะเพิ่งเติบโตได้ไม่นาน เวลานี้ยอดของมันยังอ่อนนุ่มนัก จางซิ่วเอ๋อกับจางชุนเถาจึงช่วยกันเด็ดยอดอ่อนของผักกูด
หลังจากเด็ดยอดอ่อนผักกูดเสร็จแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็เริ่มเก็บดอกเบญจมาศป่ามาเป็นจำนวนมาก
สิ่งนี้ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ แต่หลังจากการอบแห้งแล้ว มันสามารถนำไปชงชาเพื่อดื่มได้ อีกทั้งยังสามารถช่วยดับร้อน ดับกระหายได้อย่างดี สามารถดื่มได้บ่อยครั้ง
“พี่หญิง เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า เรามาปลูกดอกเบญจมาศป่าที่บ้านของเรากันเถอะ” จางชุนเถาถือดอกเบญจมาศป่าจำนวนหนึ่งขึ้นมาพร้อมกับยกยิ้มสดใส
เมื่อเห็นภาพนี้ จางซิ่วเอ๋อก็จดจำได้ว่าหนิงอันดูเหมือนจะเคยพูดอะไรบางอย่าง เขาบอกว่านางเหมือนกับดอกเบญจมาศ
เมื่อนึกถึงประโยคนั้น สิ่งที่หนิงอันต้องการจะกล่าวก็คือจางซิ่วเอ๋อทั้งงดงามและแข็งแกร่งคล้ายกับดอกเบญจมาศนี้
มุมปากของจางซิ่วเอ๋อยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ในขณะนั้นเองรอยยิ้มน้อย ๆ พลันแข็งค้างไปทันที จางซิ่วเอ๋อรีบส่ายศีรษะพร้อมลอบเตือนตนเองในใจ นางต้องห้ามคิดถึงหนิงอันอีก อย่าไปยุ่งเรื่องของหนิงอันอีกเลย แล้วทำไมตอนนี้ยังคิดถึงเขา
