ง อีกฝ่ายตอบกลับว่าใช่และจะซื้อมันในวันพรุ่งนี้! นางคิดทุกสิ่งไว้หมดแล้ว! สิ่งนี้ทำให้จางชุนเถาประหลาดใจไม่น้อย
ในสายตาของจางชุนเถาแล้ว ลาเป็นสิ่งของที่มีขนาดค่อนข้างใหญ่ ทำไมจู่ ๆ จึงจะซื้อมันล่ะ?
จางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถาด้วยรอยยิ้มและกล่าวต่อ “ใช่ ครอบครัวของเราต้องมีลาสักตัว เมื่อเรามีเรื่องเร่งด่วน เราไม่จำเป็นต้องเช่ารถ แล้วก็ไม่ต้องยืมรถบ้านผู้อื่นด้วย”
แม้ว่าลาจะไม่แข็งแรงเท่ากับวัว มันอาจจะรับน้ำหนักได้น้อยกว่าวัว แต่จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าแค่ลาก็เพียงพอสำหรับนางแล้ว
“พี่หญิง ท่านต้องการซื้อมันจริง ๆ งั้นหรือเจ้าคะ?” จางชุนเถาถามอีกครั้งอย่างไม่เชื่อ
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้ารับพร้อมกล่าวต่อ “ข้าจะซื้อมันจริง ๆ ประการแรกก็คือเราจะได้เอามันมาเทียมกับโม่หิน ยามต้องทำเครื่องเทศผสมก็จะไม่ยุ่งยากนัก ประการที่สอง ข้าอยากเข้าเมืองเพื่อไปเจรจาการค้า การมีลาจะทำให้เดินทางสะดวกกว่ามาก”
จางชุนเถามองจางซิ่วเอ๋อด้วยความสับสน “พี่หญิง? ทำการค้าหรือเจ้าคะ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “ใช่ ทำการค้า!”
นางไม่มีทางจะใช้ชีวิตเช่นนี้ตลอดไป แม้นางไม่ได้แสวงหาความมั่งคั่งมากมาย แต่นางก็ยังมีความคิดที่อยากจะทำอยู่
