อมรับ จางซิ่วเอ๋อย่อมคิดว่าเขาเป็นพวกที่ชอบยุ่งเรื่องของผู้อื่น และจางซิ่วเอ๋อคงไม่ยินยอมที่จะให้เขาดูแลนาง
จางซิ่วเอ๋ออดคิดไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดกับตระกูลเถา ซึ่งก่อนหน้านี้ก็เป็นเนี่ยหย่วนเฉียวที่เป็นคนจัดการ แต่เนี่ยหย่วนเฉียวกลับปฏิเสธอย่างจริงจัง
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองเนี่ยหย่วนเฉียว “ข้าคิดว่าเจ้าโกหกไม่เก่งนัก”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกได้ว่าต้องเป็นเนี่ยหย่วนเฉียวที่ลงมือทำเรื่องนี้
เมื่อเถี่ยเสวียนได้ยินสิ่งนี้จากในห้อง เขาก็รู้สึกขุ่นเคืองใจไม่น้อย จางซิ่วเอ๋อกล่าววาจากับเจ้านายของเขาเช่นนี้ได้อย่างไรกัน? มันจะเป็นไปได้อย่างไร? สิ่งที่เจ้านายพูดเมื่อครู่นี้มันไม่ใช่การย้ำแล้วย้ำอีกว่าเขาไม่ได้ทำไม่ใช่หรือ?
ตั้งแต่ได้พบกับจางซิ่วเอ๋อ นายท่านก็เปลี่ยนไปมาก! เห็นได้ชัดว่าเขาทำความดี แต่กลับไม่ยอมรับ! ราวกับว่าไปทำเรื่องชั่วช้ามา!
เนี่ยหย่วนเฉียวขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินคำนั้น
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะออกมาทันที “อย่าโมโหข้าเลย ข้าก็เพียงหยอกล้อเจ้าเท่านั้น!”
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อด้วยความสับสน
เขาเห็นจางซิ่วเอ๋อกัดฟันพร้อมพูดว่า “ข้ารู้สึกสะใจนักที่เห็นคนพวกนั้นได้พบจุดจบเช่นนี้! หนิงอัน
