๋อกล่าวตอบขณะเดินออกไป “ข้ารู้แล้ว! เจ้าเองก็รีบกลับไปได้แล้วนะ!”
จางซิ่วเอ๋อเดินกลับไปที่ป่าผีสิงด้วยรอยยิ้ม ขณะเดินเข้ามาในป่าผีสิง รอยยิ้มนั้นก็ยังคงประดับบนใบหน้า แต่สุดท้ายแล้วมันก็จางหายไปอย่างรวดเร็วในขณะที่นางเดินเข้ามาในบ้านผีสิง
ขณะนี้เนี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนกำลังยืนอยู่กลางลานบ้าน
ทันทีที่จางซิ่วเอ๋อกลับมา ดวงตาของทั้งสองก็จับจ้องที่จางซิ่วเอ๋อในทันที
จางซิ่วเอ๋อจ้องมองคนทั้งสองเช่นกัน
เถี่ยเสวียนก้าวถอยหลังไปอย่างระมัดระวังพร้อมกับละสายตาจากจางซิ่วเอ๋อ เขารีบรุดเดินเข้าห้องไปทันที
จางชุนเถากินอาหารเช้าเสร็จสิ้นแล้วและนางเดินทางไปยังภูเขาเพื่อขุดผักป่า นางวางแผนว่าจะทำผักกาดดองเพื่อไว้ใช้รับประทานในฤดูหนาวด้วย
ดวงตาของจางซิ่วเอ๋อและเนี่ยหย่วนเฉียวสบกัน
ในที่สุดเป็นจางซิ่วเอ๋อที่ยอมพ่ายแพ้เสียก่อน นางกะพริบตาถี่พร้อมกล่าวถาม “หนิงอัน เจ้า…เป็นคนจัดการกับซ่องนางโลมแห่งนั้นใช่หรือไม่?”
หลังจากที่หนิงอันมาส่งนางเสร็จสิ้นแล้ว เขาก็จากไป จางซิ่วเอ๋อจึงรู้สึกว่าหนิงอันเป็นคนทำเรื่องนี้
เนี่ยหย่วนเฉียวกล่าวอย่างสงบ “ไม่ใช่ข้า”
เขามีประสบการณ์มากมายเกี่ยวกับเรื่องเช่นนี้ หากเขาย
