อีกทั้งตอนนี้ข้ายังเป็นม่ายด้วย ใครกันเล่าจะสนใจมาแต่งงานกับข้า?”
“แล้วหากว่ามีคนเต็มใจล่ะ?” รุ่ยเซียงถามทันควัน
จางซิ่วเอ๋อส่ายศีรษะพร้อมตอบกลับ “แม้มีคนต้องการข้า ข้าก็จะไม่แต่งงานหรอก ชีวิตข้ามันยากลำบากพอแรงแล้ว ข้าไม่อยากทำร้ายผู้อื่น”
จางซิ่วเอ๋อตระหนักได้ถึงสัจธรรม ไม่ว่าจะได้แต่งงานหรือไม่ นางก็จะไม่รีบร้อน ปล่อยให้โชคชะตานำพาตัวนางไปก็พอ
“รุ่ยเซียง หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อนนะ” จางซิ่วเอ๋อกล่าวขึ้นทันทีที่นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องให้ทำมากมายอยู่ที่บ้าน
รุ่ยเซียงมองจางซิ่วเอ๋อพร้อมเผยแววตาอาลัยอาวรณ์ “เจ้าจะไปแล้วหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวพร้อมยิ้มจาง “เราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ย่อมมีโอกาสอีกมากที่จะได้พบกันในภายหลัง”
“ซิ่วเอ๋อ นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าต้องมาหาข้าบ่อย ๆ นะ!” รุ่ยเซียงมองจางซิ่วเอ๋ออย่างคาดหวัง
เมื่อตระหนักดูแล้ว นางก็ไม่มีสหายรุ่นเดียวกันเลย ทั้งยังเป็นเรื่องยากที่รุ่ยเซียงเต็มใจจะเข้าใกล้นางเช่นนี้ แน่นอนว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ปฏิเสธ นางกล่าวตอบรับด้วยรอยยิ้ม “แน่นอน หากมีโอกาสข้าจะมาพบเจ้า!”
“ซิ่วเอ๋อเจ้าเดินดี ๆ ไม่ต้องรีบร้อน เดี๋ยวล้ม” รุ่ยเซียงกล่าวพร้อมยิ้มกว้าง
จางซิ่วเอ
