งจากนั้นนางก็ไม่ได้สนใจอีกต่อไป นางเริ่มก้าวขาและเดินออกจากบ้าน
ในตอนนี้เองแม่เถาถึงได้รับรู้ว่าจางซิ่วเอ๋ออยู่ตรงนี้ นางเงยหน้าขึ้นพร้อมกับจับจ้องจางซิ่วเอ๋อด้วยโทสะ “นังตัวขาดทุนน้อย! เจ้ามองอะไร!”
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจอย่างเย็นชา “ข้าเพียงแต่อยากบอกว่าหากป้าสะใภ้สามยังมีเรี่ยวแรงโกรธเคืองข้าได้เช่นนี้แล้ว เหตุใดจึงไม่เอาเวลาไปดูแลลูกพี่ลูกน้องข้าให้ดีเล่า!”
ใบหน้าของแม่เถาถึงกับซีดเซียวเมื่อได้ยินเช่นนั้น นางจับจ้องจางซิ่วเอ๋ออย่างเดือดดาล
จางซิ่วเอ๋อเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ แม้ว่าแม่เถาต้องการจะตำหนินางอีกครั้งก็ไม่อาจทำได้ นางจึงต้องเก็บความโกรธนั้นไว้ในใจ
ขณะที่จางซิ่วเอ๋ออารมณ์ดี ในขณะนั้นเองก็มีคน ๆ หนึ่งปรากฏตัวตรงหน้าเพื่อขวางทางนางไว้
“ซิ่วเอ๋อ! เป็นเจ้าจริง ๆด้วย!” คนผู้นั้นคล้ายจะดีใจยิ่งที่ได้พบกับจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อมองสตรีตรงหน้าด้วยท่าทางงุนงงเล็กน้อย “รุ่ยเซียง? เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อยังคิดไม่ตกว่าเมื่อใดนางจะหาทางจัดการซ่องโสเภณีลับนั้นได้ นางอ่อนแอเกินไปและไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ได้เพียงแค่ใช้ความคิด นอกจากนี้นางยังเจ็บป่วยอยู่ จึงไม่ได้เข้าเมืองเพื่อไปพังทลายสถานที่อโ
