คจรนั้น
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้พบกับรุ่ยเซียง ซึ่งตอนนี้อีกฝ่ายควรจะยังอยู่ในซ่องโสเภณี
“ใช่ ข้ากลับมาแล้ว! แล้วเจ้าไม่ได้กลับมาที่นี่เช่นกันหรือ? ซิ่วเอ๋อ ข้าเป็นห่วงเจ้าแทบแย่ หลังจากข้ากลับมาแล้ว จึงทราบว่าคนจากสำนักปกครองหาเจ้าไม่พบ ข้าจึงคิดว่าคงมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเจ้า” รุ่ยเซียงกล่าวอย่างเป็นกังวล
อาจด้วยเพราะรุ่ยเซียงเป็นสาวใช้ในตระกูลใหญ่มามากกว่า 2 ปี ผิวพรรณของรุ่ยเซียงจึงขาวกระจ่างกว่าสตรีในหมู่บ้านคนอื่น ๆ อยู่มาก
ยิ่งไปกว่านั้น นางยังมีโครงหน้างดงามไม่น้อย แม้ว่าในตอนนี้นางจะสวมใส่เสื้อผ้าเนื้อหยาบที่เต็มไปด้วยรอยปะเป็นหย่อม ๆ แต่มันก็ไม่อาจบดบังรัศมีความงามจากร่างกายนางได้
จางซิ่วเอ๋อมองรุ่ยเซียงพร้อมกล่าวตอบ “ข้าขอโทษด้วยที่ทำให้เจ้ากังวล แต่ข้าก็ออกมาจากที่นั่นได้แล้ว”
จากนั้นจางซิ่วเอ๋อก็อุทานอย่างประหลาดใจ “เมื่อครู่เจ้าพูดว่าคนจากสำนักปกครองงั้นหรือ? เจ้าหมายถึงมีคนจากสำนักปกครองบุกเข้าทำลายซ่องโสเภณีนั้นหรือ?”
“ซิ่วเอ๋อ อย่าเพิ่งคุยกันตรงนี้เลย ไปที่แม่น้ำแล้วค่อยคุยเถิด” รุ่ยเซียงพาจางซิ่วเอ๋อไปที่แม่น้ำ
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าเป็นการไม่เหมาะนักที่ทั้งส
