องจะยืนพูดคุยกันข้างถนนเช่นนี้ ดังนั้นนางจึงเดินตามรุ่ยเซียงไปที่แม่น้ำ
ยามเช้าตรู่ น้ำในแม่น้ำยังคงเย็นอยู่ อีกทั้งริมตลิ่งในตอนนี้ยังไม่มีใครอยู่ หากใครสักคนคิดจะตักน้ำ พวกเขาจะมาตักกันในตอนกลางคืน ส่วนใครที่ต้องการซักเสื้อผ้านั้นก็ยังไม่อาจทำได้ เพราะต้องรอให้ถึงเวลาเที่ยงเสียก่อน เนื่องด้วยในยามนี้น้ำเย็นเกินไป
รุ่ยเซียงลดเสียงลงพร้อมกล่าวต่อ “เจ้าไม่รู้เรื่องคนจากสำนักปกครองหรือ? ในเมื่อเจ้าไม่ได้ถูกคนจากสำนักปกครองพาออกมา แล้วเจ้าออกจากที่นั่นได้อย่างไร?”
แน่นอนว่าจางซิ่วเอ๋อไม่อาจบอกกล่าวเรื่องราวของเนี่ยหย่วนเฉียวได้ นางไตร่ตรองอยู่ครู่ก่อนจะตอบ “ข้าค้นพบหนทางที่จะหลบหนีด้วยตนเองน่ะ”
“อ้อ ข้าเพิ่งถูกส่งตัวกลับมาเมื่อคืนนี้ มีเจ้าพนักงานพาพวกเราไปสอบสวน และพวกเขาก็ไม่ยอมให้เรากลับมาจนกระทั่งเมื่อวานนี้” รุ่ยเซียงเล่าต่อ
จางซิ่วเอ๋อมองรุ่ยเซียงพร้อมกล่าว “เจ้าคงทรมานไม่น้อย”
รุ่ยเซียงถอนหายใจ “มันจบแล้วล่ะ อย่ากล่าวถึงมันอีกเลย”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ รุ่ยเซียงก็มองจางซิ่วเอ๋อ “ซิ่วเอ๋อ ข้าได้ยินเรื่องนี้จากแม่ของข้า เจ้าแต่งงานแล้วงั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “ใช่ ข้าแต่งงานแล้ว”
