นประโยคนี้ น่าเสียดายที่ร่างกายทั้งหมดยังคงเดิม แต่วิญญาณภายในเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
“รุ่ยเซียง แล้วคนจากสำนักปกครองค้นพบคนเหล่านั้นได้อย่างไรหรือ?” จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่ามีเพียงนางเท่านั้นที่ถูกพาออกมา แถมคนจากสำนักปกครองก็ไปที่นั่น นางจึงรู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างแปลกไป
“ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน ทันทีที่พวกเราตื่นขึ้นมา ก็พบว่าคนจากสำนักปกครองอยู่ที่นี่แล้ว” รุ่ยเซียงไม่ทราบถึงความนัยนี้ นางจึงไม่ได้บอกจางซิ่วเอ๋อว่าเนี่ยหย่วนเฉียวพังประตูเข้าไปโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าเรื่องราวทั้งหมดมันไม่ควรง่ายดายเช่นนั้น แต่จะเป็นเรื่องไหนที่ไม่ธรรมดานั้น จางซิ่วเอ๋อก็ยังสับสน
ไม่สิ จางซิ่วเอ๋ออาจจะมีคำตอบอยู่ในใจแล้ว เพียงแต่นางยังไม่ยอมรับเท่านั้น
“รุ่ยเซียง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มันก็โชคดีแล้วที่พวกเราทุกคนกลับมาได้” จางซิ่วเอ๋อมองรุ่ยเซียงและเอ่ยปลอบโยน รุ่ยเซียงนั้นแตกต่างจากนาง แม้ว่านางจะถูกจับกุม แต่นางก็รอดพ้นจากอันตรายมาได้ ทว่ารุ่ยเซียงนั้นไม่ได้โชคดีเหมือนนาง…
แถมรุ่ยเซียงยังเป็นสตรีในยุคโบราณ เรื่องทั้งหมดนี้ย่อมเป็นบาดแผลอยู่ในใจของนางอย่างแน่นอน จางซิ่วเอ๋อไม่สามารถทำอะไรได้นอกจา
