อเม้มปากพร้อมยกยิ้มเล็กน้อย เมื่อนางได้ยินจุดจบของจางเป่าเกินเช่นนี้ นางก็รู้สึกมีความสุขไม่น้อย ไม่ใช่ว่านางชื่นชอบที่จะมีปัญหาหรอก แต่นางไม่พอใจจางเป่าเกินมานานแล้ว จางเป่าเกินได้รับบทเรียนเช่นนี้นับว่าสาสมนัก
“แล้วเขาเป็นหนักถึงเพียงนั้นได้อย่างไร?” จางซิ่วเอ๋อสงสัยเล็กน้อย
จางซานหยาส่ายศีรษะพร้อมกล่าวตอบ “ข้าก็ไม่รู้เช่นกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดูเหมือนว่าจางเป่าเกินทำให้ใครบางคนขุ่นเคืองใจ และนี่คือการแก้แค้น”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ จางซานหยากำหมัดแน่นพร้อมกับโบกไปมาอย่างชั่วร้าย “ข้าคิดแล้วว่าเขาสมควรได้รับมัน! คนเช่นนี้ไม่ควรจะมีจุดจบที่สวยงาม!”
แม้จางเป่าเกินจะเป็นบุรุษ แต่เขาอายุมากกว่าจางซานหยามาก และมักจะลอบกลั่นแกล้งจางซานหยาอยู่เสมอ
จางซานหยาเกลียดชังจางเป่าเกินไปถึงกระดูกดำ
จางซิ่วเอ๋อยกยิ้ม “หากเขาทำตัวเป็นอันธพาลจริง ๆ มันก็สมควรแล้ว!”
เมื่อได้ยินบทสนทนาของสองพี่น้อง แม่โจวก็กล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “หยุดกล่าวคำได้แล้ว อย่างไรเสียเขาก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้า”
หลังรับฟังแล้ว จางซิ่วเอ๋อจึงมองแม่โจวพร้อมกล่าวตอบ “ท่านแม่ ข้าคิดว่าท่านใจดีเกินไป เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้าจริง แล้วเขา
