ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกับลูกในท้องของท่านด้วย แต่ท่านดูสิ่งที่เขากระทำสิ?”
แม่โจวมองจางซิ่วเอ๋อพร้อมตอบกลับ “ซิ่วเอ๋อ แม่รู้ว่าเจ้าไม่ชอบเขา แต่เจ้าจงพูดเรื่องนี้ในที่ส่วนตัว หากเจ้าพูดให้ลุงสามได้ยิน นั่นจะทำให้เจ้าต้องพบเจอปัญหาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่โจวก่อนจะตระหนักได้ว่าแม่โจวกำลังกังวลเกี่ยวกับเรื่องบาดหมางของนางกับครอบครัวจางต้าเหอ
จางซิ่วเอ๋อรีบตอบกลับ “ท่านแม่ไม่ต้องห่วง พวกเราไม่ได้โง่เขลาเช่นนั้น พวกเราจะไม่สร้างปัญหา”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้แล้ว จางซิ่วเอ๋อก็ขยิบตาให้จางซานหยา ทำให้จางซานหยาผ่อนคลายลง
จางซานหยาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นเช่นนี้
แม่โจวมองดูลูกทั้งสองคนพร้อมส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ นางรู้สึกได้ว่าลูกสาวของนางเริ่มมีความคิดที่แปลกประหลาดมากขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อจางซิ่วเอ๋อออกมาจากห้องทางทิศตะวันตก นางก็ได้ยินเสียงที่หงุดหงิดของจางเป่าเกินดังมาจากห้องทางทิศตะวันออก “ข้าพูดไปหมดแล้ว! ว่าข้าจะไม่กินมัน! ข้าจะไม่กิน! ข้าจะไม่กินมัน! เอามันออกไปให้พ้นสายตาข้า!”
จากนั้นเสียงอ้อนวอนของแม่เถาดังขึ้น “เป่าเกิน ฟังแม่เจ้าแล้วกัดฟันกินสักหน่อยเถิด ร่างกายเจ้าบาดเจ็บ อย่
