าคิดโกรธเคืองเลย”
จางเป่าเกินตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด “เหตุใดท่านจึงน่ารำคาญเช่นนี้? ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องกังวลอย่างไรเล่า! แล้วนี่ท่านทำอะไรอยู่? ตอนนี้ท่านกำลังรู้สึกผิดหวังหรือไร? ท่านกำลังดูถูกข้าใช่หรือไม่? คิดว่าข้าเป็นเพียงคนพิการ!”
เสียงของแม่เถาอ่อนลงทันที “เป่าเกิน แม่ก็เพียงทำเพื่อประโยชน์ของเจ้า”
“หากท่านทำเพื่อข้าจริง ๆ ก็จงปล่อยข้าไปเสีย!” จางเป่าเกินกล่าวอย่างขมขื่น
ขาของเขาหักไปแล้วหนึ่งข้าง ในเวลานี้เขาโมโหและไม่รู้จะระบายที่ใด จึงทำได้เพียงระบายลงบนร่างกายของแม่เถา จางเป่าเกินไม่สนใจแล้วว่าคนตรงหน้าจะเป็นมารดาของเขาหรือไม่
ทันใดนั้นเสียงเอะอะของสือโถวก็ดังขึ้น “ท่านแม่ หากพี่ชายไม่กิน ก็เอามาให้ข้า!”
แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะมองไม่เห็น แต่นางก็เดาได้ว่ามันคงเป็นสิ่งที่แม่เถาหยิบยกให้จางเป่าเกินกิน แต่จางเป่าเกินไม่เห็นค่า แล้วสือโถวก็คงละโมบคิดอยากจะกินแทน
จางเป่าเกินมองดูสือโถวที่วิ่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยแขนขาที่สมประกอบ เพลิงโทสะพลันลุกโชนขึ้นในจิตใจ เขาคว้าชามโจ๊กเทราดลงบนศีรษะของสือโถวทันที
สือโถวร้องไห้ออกมาด้วยความตื่นตระหนก
แม่เถาถึงกับตกตะลึง “เป่าเกิน! เจ้าทำอะไร? สือโถวเป
