็นน้องชายของเจ้า! เจ้าปฏิบัติต่อน้องชายของตนเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“ร้องไห้ เอะอะก็ร้องไห้! เจ้ารู้เพียงวิธีร้องไห้! คนอย่างเจ้ามันก็ไม่ต่างจากพวกขี้แพ้!” จางเป่าเกินก่นด่าอย่างดุเดือด
ยิ่งสือโถวร้องไห้ดังขึ้นเท่าใด เขายิ่งกรีดร้องรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น แล้วแม่เถาก็ยิ่งเจ็บปวดใจกว่าเดิม
จางเป่าเกินเป็นลูกชายของนาง แต่สือโถวก็เช่นกัน
ตอนนี้ร่างกายของสือโถวเต็มไปด้วยโจ๊ก ยิ่งเขาร้องไห้หนักมากเท่าใด แม่เถาก็ยิ่งเป็นทุกข์มากขึ้นเท่านั้น
ส่วนจางเป่าเกินที่เห็นสือโถวร้องไห้ ก็ยังคงตำหนิอีกฝ่ายไม่หยุดหย่อน
แม่เถาจับมือสือโถวเอาไว้พร้อมกล่าวปลอบ “สือโถว เจ้าออกไปข้างนอกก่อนเถิด”
เมื่อเห็นเช่นนี้ จางเป่าเกินก็เหลือบมองสือโถวอย่างขมขื่น! ก่อนหน้านี้แม่เถารักเขามากที่สุด แต่ตอนนี้เขากลายเป็นง่อย เช่นนั้นแล้วต่อไปในภายหน้าแม่เถาจะเปลี่ยนใจไปรักสือโถวมากกว่าหรือไม่?
จางซิ่วเอ๋อมองประตูห้องตะวันออกเปิดออก สุดท้ายแม่เถาก็พาสือโถวออกมาด้านนอก
ตอนนี้สือโถวกำลังร้องไห้ แต่ก็ไม่วายที่จะแลบลิ้นออกมาเลียเม็ดข้าวที่ริมฝีปาก
เมื่อเห็นใบหน้าสือโถวที่ยังไม่ได้ล้างมานาน จางซิ่วเอ๋ออดไม่ได้ที่จะยกยิ้มด้วยความขบขัน
“สือโถว
