สือโถวเด็กดี อย่าร้องไห้เลย พี่ชายเจ้าอารมณ์ไม่ดี เขาไม่ได้ตั้งใจจะดุเจ้า” แม่เถาปลอบสือโถวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
แต่สือโถวไม่สนใจ “ท่านแม่! ท่านต้องตีเขาด้วย! เขารังแกข้า!”
สือโถวไม่ชอบเก็บงำความโกรธแค้นไว้ในใจ หากเขาโกรธอะไรจากข้างนอก กลับมาก็มีแต่จะระบายกับแม่เถา ถึงตอนนั้นแม่เถาคงออกไปหาเรื่องผู้อื่นอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง
เพราะแม่เถาเลี้ยงดูมาแบบนี้ ลูกถึงเติบโตมาเป็นคนเช่นสือโถว
เสียงร้องของสือโถวคล้ายกับหมาป่าเห่าหอน และตอนนี้เสียงของเขาก็แหบแห้งเล็กน้อย
แม่เถาเผยความเศร้าโศกออกขณะปลอบใจสือโถว “สือโถว แม่รู้ว่าพี่ชายเจ้าทำผิด และอีกไม่นานแม่จะสั่งสอนบทเรียนให้เขาแน่! ใครจะปล่อยให้เขารังแกสือโถวของแม่เล่า!”
หลังกล่าวจบ เสียงร้องของสือโถวพลันเบาลงเล็กน้อย “ต่อไปข้าจะไม่แบ่งอะไรให้เขากินอีกแล้ว!”
“เป็นเช่นนั้น!” เพื่อให้สือโถวมีความสุข แม่เถาจำเป็นต้องตอบคำนั้นอย่างรวดเร็ว
แต่จางเป่าเกินที่อยู่ในห้องไม่สนใจว่าสือโถวมีจุดประสงค์อะไรที่กล่าววาจาเช่นนั้น เวลานี้ใบหน้าของเขาซีดเผือดและจับจ้องขาของตนซึ่งถูกแผ่นไม้ดามไว้ด้วยสายตาเกลียดชัง
