บิมันออกครึ่งหนึ่ง จากนั้นก็ส่งมันให้แม่โจว “ท่านแม่ กินให้มากหน่อยเถิด”
จางซิ่วเอ๋อมองจางซานหยาด้วยแววตาขบขัน “แม่สาวน้อย เจ้ากินเองจะดีกว่า หากท่านแม่ชอบ คราวหน้าข้าจะนำมาให้อีก ตอนนี้อาจไม่เป็นผลดีต่อร่างกายของท่านแม่นักหากกินมากเกินไป”
แม่โจวมองจางซานหยาพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “แม่รู้ดีว่าเจ้ากตัญญู แต่เจ้ายังเด็กนักและกำลังโต ดังนั้นเจ้าควรจะกินมัน”
เมื่อพูดถึงการเติบโต แม่โจวก็นิ่งเงียบไปชั่วขณะก่อนดวงตาจะจับจ้องที่จางซิ่วเอ๋อคล้ายกับลังเลที่จะกล่าวบางอย่าง
จางซิ่วเอ๋อสังเกตเห็นท่าทางนั้นจึงถามกลับอย่างสงสัย “ท่านแม่ เหตุใดจึงมองข้าเช่นนี้?”
ดูเหมือนแม่โจวจะตัดสินใจแล้วว่าจะตอบ “ซิ่วเอ๋อ แม่อยากถามเจ้าสักหน่อย เจ้ามีระดูหรือยัง?”
หัวข้อสนทนานี้มักไม่มีคนพูดถึงนักในยุคโบราณ แม้แต่มารดาก็ไม่ค่อยพูดคุยเรื่องนี้กับบุตรสาว
จางซิ่วเอ๋อตกตะลึงไม่น้อยเมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว นางไม่คิดว่าแม่โจวจะถามเช่นนี้ แต่ถ้าแม่โจวไม่ถาม นางก็คงลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ครั้นถูกถามแล้ว จึงทำให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกประหม่าไม่น้อย
ซิ่วเอ๋อคนเดิมไม่มีประจำเดือนจนกระทั่งแต่งงาน
ส่วนนางที่เพิ่งมาอยู่ในร่างนี้ ก็ไม่เคยได้รับสัญญา
