ณใดเลย
จางซิ่วเอ๋อกล่าวเสียงเบา “ยังเจ้าค่ะ”
แม่โจวมองจางซิ่วเอ๋ออย่างตกประหม่า “ซิ่วเอ๋อ ฟังแม่เถิด เจ้าไปหาท่านอาเมิ่งให้ตรวจดูสักหน่อยเสียดีกว่า”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่ต้องให้ท่านอาเมิ่งเห็นสิ่งนี้… คงจะดีหากว่านางกับท่านอาเมิ่งไม่คุ้นเคยกัน แต่ปัญหาในตอนนี้คือทั้งสองคุ้นเคยกันดี และหากนางต้องให้เขาตรวจรักษาโรคนี้ให้ มันก็ชวนให้อึดอัดใจไม่น้อย
แต่แม่โจวกล่าวเตือนนางอีกครั้ง ทำให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าตนต้องใส่ใจกับปัญหานี้ด้วยเช่นกัน
ในสมัยโบราณ เด็กสาวสามารถแต่งงานได้เมื่ออายุครบ 15 ปี และมีหญิงสาวจำนวนมากที่คลอดบุตรในวัยนี้
แม้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าการคลอดบุตรในวัยนี้ออกจะเร็วเกินไปสักหน่อย แต่สิ่งที่จางซิ่วเอ๋อมั่นใจว่ามันผิดปกติก็คือระดูของนางยังไม่มา
และจะเป็นการดีที่สุดหากรักษาโรคชนิดนี้ตั้งแต่เนิ่น ๆ
เดิมทีซิ่วเอ๋อคนเก่าที่ตายตกไป นอกจากจะไม่มีระดูแล้ว แม้แต่หน้าอกก็ยังไม่ขึ้นด้วยซ้ำ…
จางซิ่วเอ๋อลอบถอนหายใจ ตอนนี้นางครอบครองร่างนี้แล้ว เช่นนั้นก็ควรจะดูแลมันให้ดี
อีกอย่างหนึ่งคือนางต้องกินอาหารดี ๆ เพื่อพัฒนาร่างกาย แต่ในอีกทางหนึ่ง นางก็ต้องหาให้พบว่าร่างกายตนผิดปกต
