ิ้วแน่นขณะจ้องมองยาสีดำสนิทในชาม แสดงซึ่งท่าทางต่อต้านเล็กน้อย
นางไม่เคยกินยาเช่นนี้มาก่อน! ในยุคปัจจุบันหากเป็นหวัดหรือมีไข้เล็กน้อย เพียงกินยาเม็ดเล็กก็พอ ไหนเลยจำเป็นต้องดื่มยาสีดำขม ๆ ชามใหญ่ ๆ เช่นนี้?
ท่านหมอเมิ่งมองจางซิ่วเอ๋อพร้อมถามอย่างสงสัย “มีอะไรหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อเม้มริมฝีปากแน่นและไม่ตอบคำใด
ท่านหมอเมิ่งหัวเราะออกมา “เจ้ากลัวขมอย่างนั้นหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้ารับอย่างเคอะเขิน ก่อนจะกล่าวเสียงเบา “นิดหน่อยเจ้าค่ะ”
ท่านหมอเมิ่งหัวเราะ “ข้าใส่ชะเอมลงไปด้วย มันจะไม่ขมนัก”
จางซิ่วเอ๋อมองชามยาด้วยสายตาหวาดระแวง ถึงอย่างไรนางก็ไม่เชื่อว่ายาชามใหญ่ใบนี้จะไม่ขม
ท่านหมอเมิ่งเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ขยับเขยื้อน เขาจึงหยิบถุงผ้าเล็ก ๆ ออกมา เปิดถุงผ้าออกพร้อมกับหยิบผลไม้แช่อิ่มสองสามผลขึ้นแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงคล้ายเกลี้ยกล่อมเด็กน้อย “หากเจ้ายอมกินยา ข้าจะให้เจ้ากินผลไม้แช่อิ่มหวาน ๆ พวกนี้”
จางซิ่วเอ๋ออดหัวเราะไม่ได้เมื่อเห็นท่านหมอเมิ่งทำเช่นนี้
ท่านหมอเมิ่งใช้ผลไม้แช่อิ่มเหล่านี้หลอกล่อให้เด็กดื่มยา แต่ตอนนี้เขากำลังใช้วิธีนี้ราวกับนางเป็นเด็ก
แม้นางจะรู้สึกว่ายามีขมและต่อต้านเล็กน้อย แต่นางก็รู้
