ดีว่าหากป่วยไข้แล้วไม่ดื่มยา นางจะเป็นคนที่ต้องทุกข์ทรมานเสียเอง
ถึงแม้ว่าจะลังเล แต่หลังจากคิดได้แล้ว นางก็ยินยอมดื่มยาแต่โดยดี
ยิ่งเห็นว่าท่านหมอเมิ่งกระทำเช่นนั้น จางซิ่วเอ๋อก็อายเกินกว่าจะอ้อยอิ่งอีกต่อไป
นางหลับตาพร้อมกับหยิบช้อนในชามยาออก การดื่มทีละช้อนยิ่งทำให้ทรมานใจ จางซิ่วเอ๋อจึงคิดว่าจะยกดื่มให้หมดในคราวเดียว
กินก็ไม่ดี ไม่กินก็ไม่ดี จะทางไหนก็ไม่ดีทั้งสิ้น!
เมื่อคิดได้เช่นนั้น จางซิ่วเอ๋อจึงเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยกชามยาดื่มจนหมดเกลี้ยง
แต่ดูเหมือนว่านางจะดื่มเร็วเกินไป จางซิ่วเอ๋อถึงสำลักทันทีเมื่อดื่มยาเสร็จ นางไอโขลกอย่างรุนแรง
ท่านหมอเมิ่งมีสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย ก่อนจะรีบยื่นมือออกไปตบหลังจางซิ่วเอ๋อเบา ๆ
ไม่นานนักจางซิ่วเอ๋อก็สงบลง
นางกำลังจะเปิดปากเพื่อพูดอะไรบางอย่าง แต่ท่านหมอเมิ่งกลับยัดผลไม้แช่อิ่มใส่ปากของนางอย่างไม่รีรอ
ความหวานของผลไม้ช่วยขจัดความขมในปากของจางซิ่วเอ๋อได้เป็นปลิดทิ้ง
จางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่งก่อนจะกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง “ท่านอาเมิ่ง ขอบคุณท่านแล้วเจ้าค่ะ”
ท่านหมอเมิ่งยืนขึ้นพร้อมยิ้มกว้าง เขากล่าวตอบ “หากเจ้าดีขึ้นแล้วข้าก็สบายใจ”
“เจ้าต้องกิน
