ยานี้อีกสองสามครั้ง ข้าบอกกล่าวกับชุนเถาไว้แล้ว ตอนนี้เจ้าต้องพักผ่อนให้เพียงพอ ข้ามีงานต้องทำ ดังนั้นต้องขอตัวก่อน” ท่านหมอเมิ่งกล่าวพร้อมแววตาอ่อนโยน
จางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่งพร้อมกับพยายามจะสวมรองเท้าเพื่อไปส่งเขา
ท่านหมอเมิ่งเห็นอย่างนั้นจึงรีบกล่าวขึ้น “เจ้าพักผ่อนเถิด อย่าเพิ่งเดินไปมานักเลย”
หลังจากกล่าวจบ เขาก็เดินออกไป
จางซิ่วเอ๋อมองแผ่นหลังของท่านหมอเมิ่งที่กำลังจากไป ดูเหมือนว่าต้องใช้เวลาสักพักกว่านางจะหายดี ท่านหมอเมิ่งเป็นคนดียิ่ง หากมีโอกาสในอนาคต นางจะต้องตอบแทนเขาอย่างแน่นอน
เพียงพริบตา เวลาได้ผ่านไปแล้วสามวัน
จางซิ่วเอ๋อหายดีแล้ว
ในเช้าวันนี้เอง จางซิ่วเอ๋อซึ่งนอนอยู่บนเตียงและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้มาหลายวันก็มีโอกาสได้ลุกขึ้นในที่สุด
หลังจากนั้นนางจึงเข้าครัวทำอาหาร และตรงไปที่บ้านตระกูลจาง
ปกติแล้วนางไม่ได้ส่งอาหารในตอนเช้า ไม่ใช่ว่าแม่โจวจะกินข้าวของตระกูลจางไม่ได้สักคำ แต่นับตั้งแต่จางต้าหูกลายเป็นคนดื้อรั้น แม่โจวก็ยังสามารถดื่มกินโจ๊กเหลว ๆ ได้
เป็นเพราะจางซิ่วเอ๋อไม่ได้ไปที่บ้านตระกูลจางนานแล้ว
นางจึงกังวลว่าแม่โจวจะคิดถึงตน เพราะไม่ได้พบเจอกันนาน
ดังนั้นจางซิ่วเอ๋
