อจึงหยิบโจ๊กและไข่เพื่อไปส่งอาหารเช้าให้กับแม่โจว
เมื่อจางซิ่วเอ๋อมาถึงบ้านตระกูลจาง นางก็เห็นว่าจางซานหยากำลังสับผักป่าให้ไก่และเป็ดในบ้าน
เมื่ออีกฝ่ายเห็นจางซิ่วเอ๋อ แววตาของนางพลันทอประกาย “พี่หญิงใหญ่ ท่านมาแล้ว!”
จางซิ่วเอ๋อมองจางซานหยา เพราะจางซานหยาบาดเจ็บเมื่อนานมาแล้ว จึงไม่ได้ออกจากบ้าน เมื่อจางซิ่วเอ๋อไม่ได้มาที่บ้านตระกูลจาง นางจึงไม่ได้พบจางซานหยาเลย
เมื่อเห็นว่าจางซานหยาเริ่มทำงานแล้วในวันนี้ ก็เป็นอันชัดเจนว่าแม่เฒ่าจางไม่ยอมให้จางซานหยาพักผ่อนอีกต่อไป
จางซิ่วเอ๋อลอบกล่าวกับตนเองว่าไม่เป็นไร จางซานหยาอาจจะออกมาล่าสัตว์ได้อีกครั้งในไม่ช้า ระหว่างที่รอให้จางซานหยาออกมา นางก็ยังสามารถดูแลอีกฝ่ายได้
จางซานหยาเห็นจางซิ่วเอ๋อกำลังมา นางจึงหยุดงานพร้อมเดินเข้าบ้านไปพร้อมกับจางซิ่วเอ๋อ
เมื่อจางอวี่หมินเห็นภาพดังกล่าว นางก็กล่าวอย่างเกรี้ยวกราด “จางซานหยา! เจ้าวอนตายเสียแล้วหรือ สับผักป่าได้เพียงครึ่งเดียวเช่นนี้! ต้องการให้ไก่และเป็ดของเราอดตายหรืออย่างไร?”
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองจางอวี่หมินพร้อมกล่าวตอบ “ท่านอาเล็ก หากท่านกังวลมากนักก็เชิญมาทำเองเถอะเจ้าค่ะ!”
จางอวี่หมิน
