เหลือบมองผักป่าด้วยสายตารังเกียจ นางไม่ต้องการทำงานเช่นนี้! หากนางเผลอไปทำแล้วเกิดรอยแผลที่มือ ในอนาคตนางจะแต่งงานกับตระกูลที่ร่ำรวยได้อย่างไร?
“ข้าไม่คุยกับเจ้าแล้ว! นังไม้เช็ดอาจม บังอาจเสนอหน้าไปเสียทุกที่!” จางอวี่หมินสูดลมหายใจพร้อมเอ่ยสบถ
จางอวี่หมินจดจำคำที่แม่เถาเคยดุด่าจางซิ่วเอ๋อได้ และในยามนี้นางก็ก่นด่าอีกฝ่ายด้วยถ้อยคำนั้นเช่นกัน
จางซิ่วเอ๋อถึงกับหัวเราะออกเมื่อได้ยินคำนั้น “ข้าจะบอกอะไรให้ หากข้าเป็นไม้เช็ดอาจมจริง เช่นนั้นตัวเจ้าก็ไม่ใช่อาจมหรอกหรือ? นี่เป็นครั้งแรกเชียวที่ข้าเห็นว่ามีใครบางคนก่นด่าตนเองได้!”
“จางซิ่วเอ๋อ นังบ้า! หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!” แววตาของจางอวี่หมินฉายแววโกรธจัด
อย่างไรก็ตามจางอวี่หมินทำได้เพียงกรีดร้อง นางไม่กล้าลงมือใด ๆ ตอนนี้นางรู้ดีว่าจางซิ่วเอ๋อแตกต่างจากเมื่อก่อนยิ่งนัก ซึ่งจางซิ่วเอ๋อจะไม่ยอมยืนเฉย ๆ เมื่อถูกทุบตีแน่
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองจางอวี่หมินพร้อมสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเดินเข้าบ้านไป
