อง หากมันถูกส่งตัวให้กับสำนักปกครอง จางซิ่วเอ๋อจะต้องถูกพบเจอแน่นอน
เนี่ยหย่วนเฉียวไม่ต้องการให้คนที่ทำลายชีวิตสงบสุขของจางซิ่วเอ๋อหลุดลอยไป
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เถี่ยเสวียนก็นึกถึงชายวัยกลางคนที่แขนหักไปเมื่อก่อนหน้า นี่เจ้านายของตนยังไม่ได้ให้บทเรียนกับคนผู้นั้นอีกหรือ?
เขาคิดไปว่านั่นคือบทเรียนเสียอีก
จางซิ่วเอ๋อหลับไหลไปอย่างยาวนาน เมื่อนางตื่นขึ้นมาก็พบว่าเวลาผ่านไปกว่าสามวันแล้ว
ทันทีที่ลืมตาขึ้น นางก็เห็นใครบางคนนั่งอยู่ข้าง ๆ
จางซิ่วเอ๋อตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกะพริบตาถี่เพื่อให้มองเห็นได้ชัดเจน ตอนนั้นเองนางจึงจดจำได้ว่าคนตรงหน้าคือท่านหมอเมิ่ง
มือของท่านหมอเมิ่งแตะอยู่บนหน้าผากของนาง เมื่อเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อตื่นแล้ว เขาก็ไม่ได้ดึงมือกลับแต่อย่างใด เพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าตื่นแล้วหรือ? เป็นอย่างไรบ้าง?”
จางซิ่วเอ๋อขยับตัวพร้อมกล่าวเสียงเบา “ยังปวดตัวอยู่บ้างเจ้าค่ะ”
“เจ้าคงหวาดกลัวจนเป็นไข้ ข้าจะเขียนใบสั่งยาให้ หากกินให้ตรงเวลา สักพักก็คงหายดี” ท่านหมอเมิ่งมองจางซิ่วเอ๋อพร้อมกล่าวเบา ๆ ก่อนจะชักมือกลับไป
จางซิ่วเอ๋อเอื้อมมือไปแตะหน้าผากตนเอง ตอนนี้เองนาง
