จึงตระหนักได้ว่าตนเองมีไข้
“ท่านอาเมิ่ง เหตุใดท่านจึงอยู่ที่นี่?” จางซิ่วเอ๋อไม่ได้คาดหวังว่าท่านหมอเมิ่งจะอยู่ที่นี่
ท่านหมอเมิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ข้ามาที่หมู่บ้านของเจ้าก็เพื่อรักษาผู้คน บังเอิญข้าได้พบกับชุนเถา นางบอกว่าเจ้าป่วย ข้าจึงมาดูอาการ”
จางซิ่วเอ๋อยิ้มอย่างประหม่า “ข้าขออภัยด้วยที่รบกวนท่าน”
“ไม่ได้ลำบากอะไรเลย แต่เจ้าหวาดกลัวสิ่งใดกัน ในเมื่อเจ้าเก่งกาจถึงเพียงนั้น?” ท่านหมอเมิ่งถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าคงไม่ใช่เรื่องดีนักที่จะบอกว่านางถูกลักพาตัวไปขายในซ่อง ทุกสิ่งควรเป็นความลับ แม้ว่านางจะไว้ใจท่านหมอเมิ่ง แต่เรื่องทั้งหมดก็จบลงแล้ว อีกทั้งยังไม่จำเป็นต้องบอกกล่าวให้ผู้อื่นรับรู้ เช่นนี้จางซิ่วเอ๋อจึงกล่าวตอบว่า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร มันจบไปแล้วเจ้าค่ะ”
ดวงตาของท่านหมอเมิ่งฉายแววผิดหวัง แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ
เขาช่วยห่มผ้าให้จางซิ่วเอ๋อก่อนจะกล่าวขึ้น “เจ้าต้องพักผ่อนให้มาก”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวตอบ “ข้าสบายดีเจ้าค่ะ”
หลังกล่าวจบ จางซิ่วเอ๋อก็พยายามลุกขึ้นนั่ง “ท่านอาเมิ่ง ไหน ๆ ท่านก็มาแล้ว เช่นนั้นอยู่รับประทานมื้อเย็นด้วยกันก่อนเถิด”
“เจ้ากำลังป่วย ข้าจะไม่รบกวน
