รียดขึ้นมา และนางจะไม่มีวันปล่อยให้คนพวกนั้นลอยนวลเด็ดขาด!
สำหรับจางชุนเถาแล้ว ซ่องนางโลมเป็นสถานที่ที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าสิ่งใด!
น่ากลัวเสียยิ่งกว่าฟันคุดเสียอีก*
*เพราะปวดแทบตาย แต่ก็ถอนไม่ได้
เมื่อได้ยินว่าพี่สาวของตนไปที่นั่น จางชุนเถาก็อดร้องไห้ออกมาไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อถึงกับส่ายศีรษะเล็กน้อย “ชุนเถา อย่าร้องไห้เลย”
จางชุนเถามองจางซิ่วเอ๋อด้วยสายตาทุกข์ใจ แม้นางจะบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หากคนอื่นรู้เรื่องนี้เข้า ชื่อเสียงของพี่สาวนางคงต้องพังพินาศ!
นางรีบกล่าวต่อ “พี่หญิง ท่านอย่าบอกเรื่องนี้กับผู้ใดนะเจ้าคะ”
เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของจางชุนเถา จางซิ่วเอ๋อก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตอบกลับว่า “ข้าจะไม่บอก”
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้โง่เขลาถึงขนาดที่ต้องป่าวประกาศบอกผู้อื่นเกี่ยวกับเรื่องนี้
เมื่อนึกถึงโสเภณีลับคนนั้น จางซิ่วเอ๋อก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงรุ่ยเซียงที่ถูกลักพาตัวไปเช่นกัน ชีวิตของรุ่ยเซียงยากลำบากกว่านาง แม้ว่านางจะจำความเดิมระหว่างซิ่วเอ๋อกับรุ่ยเซียงไม่ได้ แต่นางก็คิดว่าทั้งสองคงจะเป็นสหายกันใช่หรือไม่?
นางจะทำลายซ่องนางโลม! ทั้งหมดคือการแก้แค้น และเพื่อหญิงยากจนเหล่านั้น!
จางซิ่วเอ๋อลอบต
