ัดสินใจอย่างลับ ๆ
ขณะนั้นจางชุนเถาก็หยิบเสื้อผ้าที่จางซิ่วเอ๋อเพิ่งถอดออกพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ท่านพี่ ข้าจะเผาเสื้อผ้าพวกนี้ทิ้งเดี๋ยวนี้!”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้ารับ นางเองก็ไม่ชื่นชอบที่ตนเองต้องสวมใส่เสื้อผ้าพวกนี้เช่นกัน
จางชุนเถาออกไป และหลังจากนั้นไม่นานนัก นางก็เดินกลับมาพร้อมกับชามโจ๊กให้จางซิ่วเอ๋อ
หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อกินโจ๊กเสร็จแล้ว นางก็รู้สึกเหนื่อยล้าและไม่สามารถคิดสิ่งใดได้อีก จึงผล็อยหลับไปในที่สุด
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้เลยว่าขณะนี้เนี่ยหย่วนเฉียวได้กลับเข้าเมืองอีกครั้ง
เถี่ยเสวียนพบกับเจ้านายของตนอย่างเงียบ ๆ และกล่าวรายงาน “เจ้านาย ข้าเฝ้านางคณิกาผู้นั้นอยู่ ตอนนี้ยังไม่มีผู้ใดออกจากพื้นที่เลยขอรับ”
เนี่ยหย่วนเฉียวพยักหน้ารับ
“เจ้านาย… ท่านไปส่งแม่นางซิ่วเอ๋อเสร็จแล้วหรือ?” เถี่ยเสวียนอดไม่ได้ที่จะถาม
เนี่ยหย่วนเฉียวพยักหน้าอีกครั้งโดยไม่พูดคำใด
เมื่อเห็นแววตาเศร้าโศกของผู้เป็นนาย เถี่ยเสวียนรับรู้ได้ทันทีว่าคนในซ่องเหล่านี้ล้วนแต่ต้องประสบโชคร้ายแล้ว
แต่สิ่งที่เขาไม่เข้าใจก็คือ เหตุใดเจ้านายของตนจึงต้องส่งจางซิ่วเอ๋อกลับบ้านก่อน? ซึ่งความจริงแล้วจางซิ่วเอ๋อสามารถนอนพั
